سوغاتیِ بابا

بچه‌تر که ‌بودم،بابا هر‌ مأموریتی می‌رفت،برای من و آبجی‌ها سوغاتی ‌می‌آورد. از شمال، کلوچه‌ی لاهیجان و از مشهد هم لباس و پارچه می‌خرید.
هر وقت که زمانِ برگشتنِ بابا می‌شد، با ذوق حدس می‌زدیم که بابا برایمان چه خریده. بیشترشان را با مامان هماهنگ می‌کرد و عکس می‌فرستاد تا پسند کند. بعضی وقت‌ها سعی می‌کردیم زیر و بم گوشی مامان را در ‌آوریم ولی او با زرنگی عکس‌ها را‌ پاک می‌کرد.
همیشه سلیقه‌ی بابا را تحسین می‌کردیم. آخرین باری که بابا برای دوره‌ی آموزشی رفته بود مشهد،برایم سجاده و چادر خریده بود. برای آبجی‌ها هم به رسم معمول، لباس و عروسک.
خوشحالی‌ام ته نداشت. جانماز‌ و چادر برایم خاص بودند. به کوچکتر‌ها پز می‌دادم که چادر و سجاده دارم.
دخترِ حاج بهنام رضایی که سجاده‌اش را جلویم پهن کرد،توی دلم گفتم چقدر قشنگه.بعد برایم تعریف کرد که حاج بهنام این سجاده‌ی رنگی رنگی را از سوریه برایش سوغاتی آورده و آن تسبیح را هم توی یکی از سفر‌هایش متبرک کرده بود و برای دخترش آورده بود.

فرخنده گفت: «بابا برای خرید سوغاتی خیلی دقت به خرج می‌داد، وقتی مأموریتش تمام می‌شد، از همان‌جا برایمان سوغاتی می‌خرید و با خودش می‌آورد. حتی بعضی وقت‌ها نمی‌فهمیدیم فلان سوغاتی از کدام شهر یا کشور است چون بابا نمی‌توانست از ماموریت هایش حرف بزند.
خم شدم،مهر و سجاده‌ی متبرک را بوسیدم. یادِ بابا افتادم. او هم برای خرید سوغاتی علاقه‌مندی‌هایمان را در نظر می‌گرفت.توی دلم به حاج بهنام گفتم: «شما تنها شهیدی بودید که من تونستم توی مراسم تشییعش شرکت کنم. امیدوارم لیاقت حضور توی خونه‌تون رو داشته باشم.»

بعد هم فرخنده به چفیه ی توی جانماز اشاره کرد و گفت: «این‌هم به پیکر بابا و خاک مزارش متبرک شده.»بوییدمش. بوسیدمش و روی چشم‌هایم گذاشتم. بوی بوشهر را می‌داد. بویِ خلیجِ فارس.

فائزه محمدی

منزل شهید بهنام رضایی|سال ۱۴۰۵
متن‌های دیگر نویسنده را در اِستحاله بخوانید.
جنگ‌ها_روایت_ساده‌ای_دارند
️ شناشیر | روایت‌ مردم بوشهر