زبان،‌نژاد، دین و فرهنگ مردم دالکی

زبان،‌نژاد، دین و فرهنگ
دین و اعتقادات

نوشته ی : اکبر صابری - سید اسماعیل حسینی نژاد

مردم دالکی همگی مسلمان و دارای مذهب شیعه دوازده امامی هستند. مردم این شهر بسیار معتقد، متعهد و پای بند به اعتقادات مذهبی می باشند تا آنجا که بیشترین موقوفات و مجالس روضه خوانی در این شهر برگزار می شود. در ماه مبارک رمضان هر شب حداقل 20 مجلس روضه و قرائت قرآن در منازل وو حسینیه های این شهر منعقد می باشد و در بیشتر این مجالس شب های قدر و احیاء افطاری و سحری به مستمعین و مدعوین داده می شود.‏

مراسم ماه محرم و صفر نیز شکوه و عظمت خاص خود را دارد. مجالس سوگواری امام حسین (ع) از شب اول محرم برگزار و بر سر در حسینیه ها و منازل پرچم سیاه نصب می شود. هر چه به عاشورا نزدیکتر بشویم مراسم نیز گرم تر و شلوغ تر می شود.‏

حسینیه ها
قدیمی ترین و شلوغ ترین حسینیه دالکی در دهه محرم که پذیرای خیل سوگواران است،‌ حسینیه مرحوم کربلایی باقر احمدی می باشد که با دسته هایسینه زنی و زنجیرزنی به سوگواری برای سالار شهیدان می پردازند.‏

این حسینیه حداقل 200 سال سابقه دارد. ساختمان اولیه آن را از سنگ و ساروج ساخته بودند که بعد از فرسوده شدن،‌ حسینیه با سنگ و شُل (مخلوط آب و خاک) ساخته شد و سقف آن با چوب نخل که به آن حَرَس می گفتند پوشانده شده بود. در سال 1350 بر اثر بارش باران،‌ سقف حسینه ریزش نمود که ناچار تخریب گردید و حسینیه ای جدید با سنگ و گچ به طول 22 متر و عرض 7 متر و سقف تیرآهن بنا گذاشته شد که تاکنون پابرجا است.‏

حسینیه عدالت و حسینیه حاج سیدعبدالرضا از دیگر حسینیه های قدیمی محسوب می شوند که دهه محرم و صفر جمعیت عزادار قابل توجهی را جذب می کنند.‏

مسجد فاطمه زهرا (س)،‌ حسینیه مرحوم مشهدی کرم ایزدپناه،‌حسینیه اسماعیل عوض (عبدالهی) و حسینیه مرحوم کربلایی قنبر یزدان پناه از جمله سایر اماکنی هستند که مراسم دهه محرم و صفر باشکوه خاصی در آنها برگزار می شود. تمامم حسینیه های یاد شده ظهر عاشورا به عزاداران طعام می دهند و تقریباً تمام اهالی،‌ در این روز میهمان امام حسین (ع)‌هستند.‏

از جمله دیگر آیین های روز عاشورا اجرای تعزیه و شبیه خوانی واقعه عاشورا است که در بخش آداب، رسوم و سنن مذهبی بیشتر به آن پرداخته می شود.‏

مساجد
دالکی قدیم دارای دو باب مسجد بوده، یکی کنار کاروانسرا جهت استفاده اهالی و مسافرین کاروان ها بوده و دیگری نزدیک رودخانه در محل فعلی تلمبه و باغ آقای داراب محمدی،‌مشهور به مسجد حاج مختاری که آثار آن تا 15- 10 سال پیش نیز موجود بود.‏

اکنون دالکی دارای 7 باب مسجد بنام های امام خمینی «حاج سیدعبدالرضا»، سید الشهدا «عرب»، جامع «حاج سید ابراهیم»، صاحب الزمان (عج)، حضرت رسول (ص) «نبی اکرم(ص)»، فاطمه الزهرا (س) «حاج رضا بازیگری»، سلمان فارسی «کربلایی ماشاء الله» می باشد.‏

زیارتگاه ها
مردم دالکی بنا به اعتقادات مذهبی خود از قدیم الایام به اماکن زیارتی موجود در محل می رفتند و ضمن زیارت این اماکن به راز و نیاز و عبادت می پرداختند. این اماکن عبارتند از:‏

‏1 - شاهزاده احمد که شرح آن در بخش آثار و ابنیه تاریخی آمده است.‏
‏2 - قدمگاه امام حسین (ع)- کنار چشمه اَوبا- که شالوده و آثار آن تا چند سال پیش نیز موجود بوده و مردم برای زیارت و دعا و نماز به این محل می رفتند.‏
‏3 - قدمگاه امام علی(ع)‌که در مغرب رودخانه دالکی قرار دارد. در این قدمگاه اتاقی با سنگ و گچ و نیز همچنین طاق گچی ساخته شده که آثار آن هنوز موجود است
‏4- قدمگاه صاحب الامر (عج)‌در شمال شرقی دالکی جنب منزل فعلی محمد جوکار که اتاق کوچکی نیز در آن محل به همین نام ساخته شده که هنوز پا برجاست.‏
‏5- قدمگاه حضرت خضر؛ این نکته که از چه زمان و به چه دلیل قدمگاه حضرت خضر نامیده شده معلوم نیست، اما آنچه مسلم است این مکان محل دفن یک نفر از خاندان آل عصفور به نام شیخ عبدالله می باشد و جایی که از سال های دور تاکنون مردم برای زیارت به آنجا می روند و نذر و راز و نیاز می کنند قبر شیخ عبدالله از آل عصفور است. شخص یاد شده در گذر یا سفری که به اسکان وی در دالکی و سپس فوت وی انجامیده است،‌وقتی مشاهده می کند دالکی دارای قبرستان های متعدد و پراکنده ای است،‌ زمینی را در محل فعلی مشهور به خضر از حاج اسماعیل عبداللهی خریداری نموده و و قف قبرستان می نماید؛‌ اتاقی نیز برای دفن خودش و نگهداری وسایل آرامگاه می سازد. به مرور مردم اموات خود را نیز برای دفن به این مکان آوردند.‏

از سال های دور بعضی از اهالی برای زیارت این مکان به نیت اینکه قدمگاه حضرت خضر می باشد آمدهه و به نذر و زیارت می پرداختند و هنوز نیز این اعتقاد برای برخی مردم وجود دارد ولی همانطور که گفته شد هیچ سندیتی مبنی بر این که این مکان قدمگاه حضرت خضر نبی است وجود ندارد.‏

به هر ترتیب هر چند برخی از اماکن نام برده شده دارای شجره و سندیت خاصی نبودند ولی مردم بنا به اعتقادات مذهبی خود در این مکان ها حضور می یافتند و به زیارت و عبادت می پرداختند و بعضاً حاجت نیز می گرفتند. امروز به غیر از شاهزاده احمد که زائرین قابل توجهی دارد،‌ بقیه اماکن نامم برده شده یا متروکه شده اند یا زائران اندکی دارند.  

  ‏