شرر می بارید بر صبح

شرر می بارید بر صبح

شرر می بارید بر صبح

شرر می بارید بر صبح
و خورشید از شرم
می خواست،که نیاید
چه پرشعله بود
وقتی که می سوخت ،هرخیمه
و اسب ها ‏
که می مردند
ایستاده، بر رکاب ‏
و رکاب ها ‏
که خالی می شدند
از مرد

شاعر نمی سرود ‏
تاریخ نمی نوشت
زمان، اما به پیش می تاخت ‏
شرر می بارید بر صبح ‏
و خورشید از شرم
نمی توانست که بیاید
بندر بوشهر-عاشورای 80‏

• اسکندر احمدنیا