گزارش کارگاه شعر "جرگه عشاق"

گزارش کارگاه شعر "جرگه عشاق"

به گزارش واحد آفرینش های  ادبی حوزه هنری روز شنبه مورخه8/11/90 کارگاه شعر "جرگه عشاق" در سالن کنفرانس برگزار گردید.‏

در ابتدای نشست اسکندر احمدنیا ضمن خوشامد گویی به شاعران، فرا رسیدن بهار آزادی ایام دهه فجر و پیروزی انقلاب اسلامی را تبریک گفت و مطالبی پیرامون خوانش شعر شاعران مطرح را تمرین قابل قبولی برای شاعران جوان دانست. و اگر قیصر نیست جوانان با خوانش شعر در کارگاه راه این عزیزان را ادامه می دهند و انتقال شعر یک هنر است.‏

در ادامه جلسات خانم رضایی طرهانی همچون مباحث پژوهشی در هفته ی گذشته در خصوص سبک های شعر و کارکردهای آن پرداخت . رضایی با اشاره به سبک های شعر از آغاز تا امروز دستخوش دگرگونی هایی شده است به صورت اجمال در خصوص قصیده و شعر نو پرداخت و گفت.‏
درزمان سامانیان اغلب به مدح و ستایش در حد اعتدال و مبالغه های شاعران پرداخته می شده است.‏

ناصر خسرو، با ایجاد تحول و انقلاب در مضمون قصیده ، آن را در خدمت توجیه و تبیین مبانی اعتقادی آیین اسماعیلیان درآورد.‏

سنایی غالب قصیده را به مضامین دینی و عرفانی و زهدیات و قلندریات تخصیص داد و شیوه او به وسیله عطار ، شمس مغربی، اوحدی، خواجو، جامی و... دنبال شد.‏

سعدی و به تبع او سیف فرغانی قصیده را بیشتر در استخدام طرح مسائل اخلاقی و اجتماعی در آوردند . از دوران مشروطیت به ایوسو، قصیده بیشتر در خدمت  مسائل سیاسی، اجتماعی ، میهن و ملی و ستایش آزادی قرار گرفته و در تهیج عواطف و احساسات  و تنویر افکار جامعه کتاب خوان نقش بسزایی داشته است  رضایی با اشاره به اینکه در این دوران شاخص ترین قصاید را در دیوان ملک الشعرابهار نام برد.‏

رضایی طهرانی با اشاره فرخی ستیانی ،منوچهر دامغانی، عنصری،ناصر خسرو، خاقانی شروانی، سعدی شیرازی از قصیده سرایان بزرگ فارسی می باشد-یادآور شد قصیده نوعی از شعر است که دو مصراع بیت اول و مصراع های دوم بقیه  بیت های آن هم قافیه اند. و طول قصیده از 15 بیت تا 60 بیت می تواند باشد.‏

رضا طرهانی یادآور شد، موضوع قصیده حماسی است و در آن از مدح و مفاخره و هجو و ذم و... سخن می رود و مسئل از قبیل اخلاقی و دینی و وصف طبیعت در قصیده جنبه فرعی دارد.‏
قصیده قالب رایج شعر فارسی از اوایل قرن چهارم تا پایان قرن ششم است و از این تاریخ به بعد غزل اندک اندک جای آن را می گیرد.‏

و در قرن هفتم سعدی در طی قصیده ای مرگ قصیده را رسماً اعلام می کند و ساختمان سنتی آن در هم می شکند.‏

رضا طهرانی در بخش دوم خود در خصوص انواع شعر فارسی پرداخت و گفت زبان فارسی به دو نوع اصلی شعر کهن و شعر نو طبقه بندی می شود.‏

رضایی با شاره به قدمت شعر کلاسیک به صورت کنونی قدمتی بیش از هزار و صد سال دارد. ‏
در سده ششم هجری شاهد پیدایش سرایندگان بزرگی چون عطار نیشابوری، نظامی گنجوی، خاقانی شروانی، جمال الدین عبدالرزاق اصفهانی ، ... هستیم.‏

در قرن هفتم هجری اوج شعر فارسی می باشد و  در ان دو شاعر بزرگ سعدی شیرازی و مولانا جلال الدین بلخی رومی آسمان شعر فارسی را روشن کردند.‏

رضایی طهرانی در ادامه مباحث به شعر نو فارسی پرداخت و گفت: در مقابل شعر کهن فارسی اشعاری که در یک قرن اخیر بدنبال تفکرات نوگرایی پدید  شده اند و از آنجا که در وزن عروضی و قالب از شعر کهن سنتی پیروزی نمی کند را شعر نو می نامند.‏

در ادامه شاعرانی همچون ، علی اصغر میگلی –مسعود خرمی زاده، جبار لوری – فرح راورشیری – مرضیه صفاپور – فرنگیس کرمی، فاطمه زنگنه- راضیه قاسم نژاد – احسان احمدزاده- مسعود خاوری- زهرا رضایی زرهانی و اسکندر احمد نیا به شعر خوانی پرداختند.‏