شعر به مناسبت بعثت رسول اکرم(ص)

بُحیرا سایه اش را

نشانِ ظهورِ نور می دانست

حرا ، به زمزمه افتاده بود

آتشکده ها خاموش

ابوقبیس

تاقی بزرگ را

که ترک برداشته بود

بر قله ای که اشاره بود

نشان می داد

و مردی

پشمینه پوش

در میان خار بوته ها

به بوی کسی که نسیم آورده بود

نادیده مسحور

عاشق ، مجنون

از ورای عرفانِ اندامش

غرق دریای عدن شد

از آن فریاد که می خواند

از آن تلاوت که می بارید

بر ارژن دشت

بر چین و ماچین و بنارس

و جَبَل های دور

به نامی

که فارسبانان می شنیدند

منوّر ساحت

و مبارک ملکوت

بُحیرا سایه اش را

نشان ظهور نور می دانست

 

اسکندر احمدنیا