
چی بهتر از خونخواهی رهبرم؟!
سلامش کردم. سرش را بوسیدم و گفتم: «اذیت نمیشی؟» اشک توی چشمهایش جمع شد و گفت: «میموندم، دق میکردم.»
سلامش کردم. سرش را بوسیدم و گفتم:«اذیت نمیشی؟»اشک توی چشمهایش جمع شد و گفت:«میموندم، دق میکردم.»قطره اشک گوشهی چشمش لغزید. توی گودی زیر چشمش ماند و ادامه داد:«اگه نمیومدم، جواب شوهر شهیدم، پسر شهیدم و دوماد شهیدم رو چی میدادم؟»
با اشاره به مردی که کمی آنطرفتر نشسته بود، گفت:«پسر بزرگمه؛ هفت سال اسیر بود. دیشب قرصاشو نخورده که بیاد. تا صبح خواب به چشمش نرفته.»چشمم مدام به همان قطره اشک خیره مانده بود.
دخترش را نشانم داد و گفت:«یکسالش بود که باباش، سال ۶۰، شهید شد.»گفتم:«از مسئولان چه انتظاری داری؟»گفت: «چی بهتر از خونخواهی رهبرم؟!»
سیده مریم گلچمن
روایتهای دیگر نویسنده را در واژه وُن بخوانید.
باید_برخاست
شناشیر | روایت مردم بوشهر
گالری تصاویر (۱)
مطالب مرتبط

نشست خبری رونمایی از آلبوم موسیقی «نخل آواز» در تجمع شبانه مردم بوشهر

«نخلآواز» نخستین آلبوم موسیقی جنگ تحمیلی سوم در بوشهر رونمایی میشود

پنجمین رویداد «تاکتاب» برگزار میشود

نمایش خیابانی «دوازده روز عاشقی» در بیستمین جشنواره بین المللی تئاتر مقاومت

مدرسه روایت روانور بوشهر

دوره تولید محتوای موبایلی (صدا) با نگاهی به روایت و صدا
نظرات
در حال بارگذاری…
