حوزه هنری بوشهر
← همه اخبار
غذای تبرکی

غذای تبرکی

۱۵ تیر ۱۴۰۵۲۴

ریحانه پرسید: «شام خوردی؟» گفتم: «نه‌وقتی برگشتم می‌خورم.» حس کردم دلش برایم‌ سوخت. لقمه‌ی‌ حلوایی از توی کیفش در آورد و تعارف کرد. نگرفتم. به زور داد دستم و گفت: «بخور نمک گیر نمیشی.» خندیدم و لقمه را از دستش گرفتم.

دلم شده بود مثل یک کفتر که دوست دارد روی ایوان طلا بنشیند و از بالا مردم را تماشا کند. دندان به جگر گرفتم. وقت برای زیارت آقا علی بن موسی الرضا (ع) زیاد بود اما برای نوشتن از حال و هوای مردم کم.
بیست و چهار ساعتِ توی راه را نخوابیده بودم. لبا‌س‌هایم‌ را عوض کردم تا بروم چرخی بزنم توی شهر. حوالی نه و نیم شب رفتم احمد آباد. محل تجمع شبانه‌ی مردم.

تصاویر شهدای جنگ رمضان پشت سر هم‌‌ توی بلوار نصب شده بود. چیدمان صحنه، حسینیه امام خمینی را یادم آورد. یک قسمت هم زیلوهای حسینیه شبیه سازی شده بود. بیشتر پرچم‌ها در دست بچه های ۱۲ تا ۱۵ ساله بود. پرچم‌های عریض و طویل که من قابلیت کنترل کردنش را ندارم، چه برسد بخواهم با ریتم حماسه خوانی حسین طاهری تکانش بدهم.
گوشه‌ای ایستاده بودم. پلکم هرازچندگاهی می‌رفت روی هم. خواب روی سلول به سلول بدنم چنبره زده بود. به خانمی که جلویم ایستاده بود، لبخندی زدم. نگاهم کرد و به لبخندم جواب داد.بی‌هوا گفتم: «خیلی دارم سعی می‌کنم خودمو پر انرژی نشون بدم.»گفت: «ولی ظاهراً خیلی موفق نیستی!»سرم را به نشانه‌ی تأیید تکان دادم. گفتم: «برای یه آدمی که بیست و چهار ساعته نخوابیده طبیعیه خمیازه بکشه!»ابرو بالا انداخت و گفت: «چرا نخوابیدی؟!»گفتم: «توی اتوبوس که نمی‌شه خوابید.»پرسید: «از کجا اومدی؟»گفتم: «بوشهر»نگاهش صمیمانه شد و لبخندش پر رنگ.گفت: «برای تشییع رهبر اومدی؟»تأیید کردم حرفش را.
برنامه تا ۱۲طول کشید. می‌خواستم اسنپ بگیرم که آقایی میانسال بهمان اضافه شد. به خانمی که کنارم ایستاده بود اشاره کرد، برویم. اسمش ریحانه بود. وقتی بابایش او را صدا زد فهمیدم.

ریحانه من را نشان داد و گفت: «از بوشهر اومده.»مردی جدی به نظر می‌آمد. پرستیژ نظامی‌ها را داشت. حتی نحوه‌ی ایستادنش هم مثل آنها بود. پرسید: «میری حرم یا محل اسکانت؟»سؤال سختی بود. اگر می‌رفتم حرم باید قید خواب را می‌زدم. همینکار را کردم.پدر ریحانه گفت: «پس میرسونیمت.»
ریحانه پرسید: «شام خوردی؟» گفتم: «نه‌وقتی برگشتم می‌خورم.» حس کردم دلش برایم‌ سوخت. لقمه‌ی‌ حلوایی از توی کیفش در آورد و تعارف کرد. نگرفتم. به زور داد دستم و گفت: «بخور نمک گیر نمیشی.» خندیدم و لقمه را از دستش گرفتم.
به ماشین‌ رسیدم. مادرش را دیدم. سلامی دادم و خودم را معرفی کردم. دستم را توی دست هایش فشرد. چهره‌اش مثل ریحانه بود. توی ماشین پرسید: «عزیزم شام خوردی؟» و لقمه‌ای گرفت سمتم. گفت: «عجله ای لقمه‌ی‌ فلافل گرفتم! بخور ته دلتو بگیره می‌خوای بری حرم ضعف نکنی!»ریحانه گفت: «با فلافل مشهدی داریم به یه جنوبی بی‌احترامی می‌کنیم.» خنده ام گرفت.

ریحانه گوشی‌اش را گرفت سمتم تا شماره‌ام‌ را داشته باشد. جلوی باب الجواد پیاده‌ام کردند.توی صحن پیامبر اعظم جلوی تابلوی دعای اذن ورود ایستادم. دعا را نصف و‌ نیمه خواندم که گوشی زنگ خورد. ریحانه بود.بدون مقدمه گفت: «رسیدی؟»گفتم: «آره عزیزم.»گفت: «برو صحن کوثر، همسرم خادمه بهش گفتم برات غذای تبرکی حضرت بیاره.»جلوی تابلوی دعای اذن ورود خشکم زد. توی دلم گفتم: «امام رضایی دیگه»به ریحانه گفتم: «برای چی خودتو توی زحمت انداختی؟»گفت: «با شکم گرسنه اومدی تجمع! اینم رزق امشب تو بود.» بغض آمد توی صدایم. گفتم: «ازت ممنونم ریحانه»

گوشی را قطع کردم. شماره‌ی همسرش را فرستاد. زنگ زدم. توی صحن کوثر کنار آب‌خوری ایستاده بود. مردی قد بلند با لباس خادمی. نگاهش به زمین دوخته شده بود. سلام کردم و گفتم: «شما و ریحانه خانم منو شرمنده کردید.»لبخندی زد و گفت: «ما وظیفمونه. شما مهمان امام رضایی. مهمان امام رضا روی چشم ما جا داره.»

فائزه محمدی
باید_برخاست
️ شناشیر | روایت‌ مردم بوشهر

گالری تصاویر (۱)

اشتراک‌گذاری:لینک کوتاه: https://bushehr.hozehonari.ir/s/TPGHMWR

مطالب مرتبط

نظرات

در حال بارگذاری…