سرخرود خونخواهی
حال دلم مثل همان صداها پر از مُنگه و آویزان بود. بیرمق و مصیبت زده. حالا صاحب عزا رسانده بود مرا به مسیر تشییع. مردم تشنه دیدار برای چند دقیقه زودتر رسیدن، در بیابان سر ریز شده بودند. جمعیت برای جلوگیری از ازدحام احتمالی، مسیر اصلی را رها کردند.
پیش از این نوحه بوشهری برایم شبیه مُنگه* بود. حالت آویزان صدای نوحه خوان دلم را میزد و نمیتوانستم روی محتوایی که میخواند تمرکز کنم. چند باری تلاش کردم که شعر نوحه خوان را متوجه شوم ولی موفق نمیشدم.
تا دهه محرم امسال. همراه پسرم در یک دیدار بودیم. وقتی جلسه تمام شد و در را باز کردم صدای گرم و میزان یک نوجوان نظر من و پسرم را جلب کرد. مشخص بود پسرکم نیز کنجکاو است، منشأ صدا را پیدا کند.
پسر نوجوان داشت به سبک سینه زنی بوشهری نوحه میخواند. چون جلسه در یک مکان منتسب به فرهنگ و هنر بود، گمان کردم که در بخش آمفی تئاتر در حال تمرین نمایش باشد!
با پسرم صدا را دنبال کردیم. رسیدیم به ورودی مجموعه و یک تلویزیون که همان پسر نورسته داشت درونش برای مردمی نوحه میخواند. آقایان سینه میزدند. آنجا بود که اسیر شدم. متوجه شدم، نوحه بوشهری برای حال عزادارم مُسَکِّن خوبیست.
وقتی رسیدیم خانه، نوحهخوانیهای شایان محمدی، همان پسر نوجوان را پیدا کردم. با پسرم نشستیم گوش دادیم. شعر پُرمایهای هم داشت. برای کودکم هم محتوای فرهنگی جذابی بود انگار. مدام از من می خواست که دوباره و چندباره نوحه را بازپخش کنم.
روزهای بعد زمان خمیربازی و نقاشی با پسرم که فرا میرسید، در حین بازی دانه به دانه نوحههای بوشهری را از اینترنت گلچین میکردم و هرکدامشان ازم اشک میگرفت؛ ذخیره میشد.
حال دلم مثل همان صداها پر از مُنگه و آویزان بود. بیرمق و مصیبت زده.حالا صاحب عزا رسانده بود مرا به مسیر تشییع. مردم تشنه دیدار برای چند دقیقه زودتر رسیدن، در بیابان سر ریز شده بودند. جمعیت برای جلوگیری از ازدحام احتمالی، مسیر اصلی را رها کردند.
دوازده ساعت در ماشین. بیش از دو ساعت پیاده روی. حرکت آن رود جاری دلمه زده از زخمی کاری که به رنگ سرخ و سیاه در آمده بودند. حال نزار و رنجور خودم از طی طریق و غم مصیبت. این همه اما انگار تنها و فقط یک شمای مینیاتوری از حرکت اسرای کربلا بود. دیگر به چادرهای خاکی و خارهای بیابان قم اشارهای نمیکنم.
مجموع مشاهدات و احوالات مرا واداشت تا در کنجی بنشینم به تماشای این سرخ رودخونخواهی. و برای خرابی حالم هیچ چیز خوش قوارهتر از نوحه بوشهری نبود. گویی نوحه بوشهری را کسی می تواند بنوشدش که از میانه حوادث چنین کربلایی مبتلا به عزا و مصیبت شده است.
امِّ زینب
منگه: ناله کردن، نق زدن.
باید_برخاست
شناشیر | روایت مردم بوشهر
مطالب مرتبط

نشست خبری رونمایی از آلبوم موسیقی «نخل آواز» در تجمع شبانه مردم بوشهر

«نخلآواز» نخستین آلبوم موسیقی جنگ تحمیلی سوم در بوشهر رونمایی میشود

پنجمین رویداد «تاکتاب» برگزار میشود

نمایش خیابانی «دوازده روز عاشقی» در بیستمین جشنواره بین المللی تئاتر مقاومت

مدرسه روایت روانور بوشهر

دوره تولید محتوای موبایلی (صدا) با نگاهی به روایت و صدا
نظرات
در حال بارگذاری…