
خطکش صورتی
توی اولین برخورد، پیش از آنکه حرفی از شب نهم اسفند بزند، با دلخوری گفت: «شما نمیدونم چندمین گروه هستین که میاین برای مستند وقتی میرین، دیگه حاجی حاجی مکه!
توی اولین برخورد، پیش از آنکه حرفی از شب نهم اسفند بزند، با دلخوری گفت: «شما نمیدونم چندمین گروه هستین که میاین برای مستند وقتی میرین، دیگه حاجی حاجی مکه.»
وقتی گفتم نویسندهام و میخواهم روایت آن روز را توی کتاب چاپ کنم پذیرفت حرف بزند. با جزئیات از آن روز گفت. هشت ماه از آن شب گذشته بود، اما هنوز با یادآوریاش اشک از چشمهایش سرازیر میشد.
لابهلای گریهش یکهو چیزی یادش آمد. گفت: «راستی، یه جامدادی از اون شب مونده. در مورد اینم بنویسین، بلکه صاحبش پیدا بشه. البته پر از خون بوده، ولی خدمهی اینجا خوناشو شسته.»
محکم زدم پشت دستم و لبم را گزیدم.ـ چرا؟ چرا این کارو کرده؟ این سند جنایت بود. چرا شستش؟گفت: «فکر کرده صاحبش شهید شده. دلش نیومده بود یادگاریش رو بندازه دور. همون شب جامدادی رو گرفتم که برسونم به صاحبش. خطکشها و نقاله و مدادها همه خونی بودن نمیشد همینطوری نگهش داشت. محیط بیمارستان باید تمیز و بهداشتی میموند.»
بعد دستش را جلویم گرفت و گفت: «یه لحظه وایساالان میارمش. حتماً ازش بنویس. شاید صاحبش دیگه نباشه و دل پدر و مادرش با این یادگاری خوش بشه.»توی دلم گفتم: «خاک بر سر دنیایی که دلخوشی توش جامدادیِ پر از خونه.»
چند لحظه بعد، با جامدادی برگشت و گرفتش جلویم. زیپش را باز کردم. خطکشها را بیرون آوردم. صورتی بودند. همزمان با هم گفتیم: «حتماً دختر بوده.»
همین جمله بس بود تاچیزی توی سینهام بسوزد. کاپشن صورتی و کوله صورتی و انگشتر صورتی کم بود حالا نوبت به خطکش صورتی هم رسید. به خطکشها خیره ماندم. نمیدانستم دستهای کوچکی که آنها را توی جامدادی گذاشته بودند، حالا کجا هستند. نمیدانستم صاحبشان زنده بود یا نه. فقط دلم برای پدر و مادری سوخت که موقع خریدن این خطکشها فکرش را هم نمیکردند شاید یک روز همینها تنها چیزی باشند که از بچهشان مانده.
نمیدانم چرا، اما هر بار اسم خون میآید یادم به دختران نابالغی که خونشان اکسیر جوانی سلبریتیها و دولتمردان بود، میافتد. ذهنم از پیشخوان و جامدادی دور شد و به تصویرها و روایتهای جزیرهی اپستین رسید. دو تصویر روی هم افتادند. دخترانی که رنجشان پشت درهای بسته پنهان مانده بود و خطکشهای صورتیای که گواه خون ریختهشدهی دخترکی بودند و بین این دو تصویر، پرسشی مدام توی ذهنم تکرار میشد: «بعد از آنکه خون را میشویند، چه چیزی از جنایت باقی میماند؟»
خون جامدادی را شسته بودند، اما با شستنشان، چیزی از آن شب پاک نشده بود.
سیده مریم گلچمن
راوی: سرپرستار بخش اورژانس بیمارستان حاج محمود حاج حیدر
متنهای دیگر نویسنده را در خاطرهخانه بخوانید.
جنگها_روایت_سادهای_دارند
لامرد
️ شناشیر | روایت مردم بوشهر
گالری تصاویر (۱)
مطالب مرتبط

نشست خبری رونمایی از آلبوم موسیقی «نخل آواز» در تجمع شبانه مردم بوشهر

حضور نوهنران باشگاه رشد نوجوان حوزه هنری بوشهر در رویداد ملی «دیدار» با محوریت تولیدات تصویری و عکاسی

پنجمین رویداد «تاکتاب» برگزار میشود

نمایش خیابانی «دوازده روز عاشقی» در بیستمین جشنواره بین المللی تئاتر مقاومت

مدرسه روایت روانور بوشهر

دوره تولید محتوای موبایلی (صدا) با نگاهی به روایت و صدا
نظرات
در حال بارگذاری…
