
بیست و چهار هزار نفر
سرم را به دنبال صدا چرخاندم. مردی میانسال با لباس یکدست مشکی از توی چند موکب جلوتر برایم دست تکان داد و پرسید: «خَبِرنگاری؟»
یک روز قبل از مراسم تشییع توی میدان انقلاب ایستاده بودم و ریکوردر را امتحان میکردم. کسی صدایم زد: «خانوم، خانوم.»
سرم را به دنبال صدا چرخاندم. مردی میانسال با لباس یکدست مشکی از توی چند موکب جلوتر برایم دست تکان داد و پرسید: «خَبِرنگاری؟»رفتم سمت موکب، گفتم: «بله، چطور؟»گفت: «دوتا کلوم به ای خرهوا، ترامپ بگم، بهش میرسونی؟»کور از خدا چه میخواست؟ دو چشم بینا.گفتم: «اصلاً اومدم که صدای شما باشم.»
صدای سیستم صوتی توی موکب بلند بود. ریکوردر را بردم نزدیک دهانش و گفتم: «بسمالله.»یکهو صدای آقای شهید پخش شد:ما سینه زدیم، بیصدا باریدنداز هر چه که دم زدیم، آنها دیدندما مدعیان صف اول بودیماز آخر مجلس شهدا را چیدند.
اشک توی چشمهایش جمع شد. آب دهانش را قورت داد و نفس عمیقی کشید. انگشت اشاره را بالا آورد و گفت: «به این خره برسونید در مورد ایران و ایرانی اشتباه فکر کَردِس. هیچ غلطی نیمیتونِد بُکُنِد؛ نشون به اون نشون که حتی فامیلی رهبر جدیدمون هم همونِس.ماوا از فولاد مبارکهی اصفهان اومدیم اینجا.»
دستش را گرفت طرف عکس شهیدی که روی بنر بزرگی سمت راست موکب بود و گفت: «این شهیدا میبینی؟ شهید عباس بهرامی، سی ساله بود و مجرد. از نیروهای شرکتی بود که تو قسمت کوره کار میکرد. روزی که ساعت سه بعد از ظهر به فولاد حمله کردن، با سر رفت برای محافظت از کوره. همونجا هم سرشو جا گذاشت. خودم تو بهداری دیدمش؛ سرش به یه تیکه پوست بند بود...»
دوباره چشمهایش پر از آب شد. چند ثانیه فقط به عکس شهید نگاه کرد. صدای آقای شهید از سیستم واضح به گوش میرسید: «ای کاش مرگ ما مثل مرگ بچههای شما باشد.»
آبِ جمعشده توی دهانش را قورت داد. این بار انگشتش را محکمتر تکان داد و گفت: «به این خرهوا بگید ما هستیم، هر بیست و چهار هزار نفرمون تو فولاد مبارکه. ما ادامه میدیم راه آقا رو، چون فرمودن فولاد مبارکهوا مادرِ صنعتِ ایرانه، افتخارِ ملیه.پنج تا از کورههای ما رو زدن. از مدیرعامل و معاون بگیر تا کارشناس و مهندسای باتجربه، زیر موشکای صهیون، چهل و پنج روز قید خونه و زندگیمونو زدیم و موندیم سر کار. قائدتا باید پنج سال زحمت میکشیدیم برای هر کوره تا درست میشد، ولی سه کوره رو توی چهل و پنج روز وارد مدار کردیم. اینطور انتقام خون آقا و همکارمون رو گرفتیم.»
از خوشحالی ذوق کردم و لبم تا بناگوش باز شد طوریکه خندهام او را هم خنداند. خستگی بیست ساعت راه تا تهران از بدنم در رفت.
باز با انگشت اشاره حرفش را ادامه داد و گفت: «اومدم به رهبر بگم آسوده خاطر باش که ما، ما، بیبین ما پرچم رو میسپریم دست مولامون صاحبالزمان.»مداح هنوز میخواند: «العجل...»
سیده مریم گلچمن
باید_برخاست
️ شناشیر | روایت مردم بوشهر
گالری تصاویر (۱)
مطالب مرتبط

نشست خبری رونمایی از آلبوم موسیقی «نخل آواز» در تجمع شبانه مردم بوشهر

«نخلآواز» نخستین آلبوم موسیقی جنگ تحمیلی سوم در بوشهر رونمایی میشود

پنجمین رویداد «تاکتاب» برگزار میشود

نمایش خیابانی «دوازده روز عاشقی» در بیستمین جشنواره بین المللی تئاتر مقاومت

مدرسه روایت روانور بوشهر

دوره تولید محتوای موبایلی (صدا) با نگاهی به روایت و صدا
نظرات
در حال بارگذاری…
