حوزه هنری بوشهر
← همه اخبار
آن ساعت!

آن ساعت!

۹ مرداد ۱۴۰۵۱۹

همان لحظه چشم‌های نیمه‌باز دختری که نگاهم می‌کرد، توجهم را جلب کرد. گوشی را توی جیبم گذاشتم و خودم را رساندم بالای سرش. کنارش زانو زدم.» حرفش همین‌جا قطع شد. چند لحظه سکوت کرد و به نقطه‌ای نامعلوم خیره ماند.

هنوز هم آن ساعت را نگه داشته است؛ ساعتی که نوزده سال پیش از دفتر رهبری برایش فرستادند. آن روز هجده‌ساله بود و داوطلب هلال احمر.
ساعت پنج صبح برای نجات زن و مردی که ماشین‌شان در شن‌های کوه‌های اطراف تهران گیر کرده بود، اعزام شد. حین انجام مأموریت آقا را در چند قدمی خود دید. از همان‌جا سلام کرد و کارش را ادامه داد. آقا ایستاد و با دقت نگاه کرد. ماشین که بیرون آمد، بهش خداقوت گفت و رفت.
چند روز بعد ساعتی به‌عنوان هدیه از دفتر رهبری دستش رسید. وقتی ساعت را گرفت، با خودش گفت: «اگر آقا برای خدمت به مردم این‌قدر ارزش قائل است، من هم باید عمرم را پای همین راه بگذارم.»همان تصمیم او را به دانشگاه و بعد به اورژانس ۱۱۵ رساند.
دومین بار، نوزده سال بعد و در سی‌وهفت‌ سالگی، آقا را دید؛ موقعی که خبر انفجار بیت را شنید. با موتور خودش را رساند آنجا.ازش پرسیدم: «نترسیدی دوباره بیت را بزنند...؟»هنوز حرفم تمام نشده بود که با گرفتن نوک بینی و فشار دادنش مانع از ریزش اشک شد و گفت: «جان من در برابر آقا چه ارزشی داشت؟ بزرگ ما را زده بودند. به تنها چیزی که فکر نمی‌کردم، جانم بود.»

بعد از کمی سکوت از مأموریت‌های آن روزها حرف زد؛ لابه‌لای آن صحنه‌ها دو تصویر بیشتر از بقیه توی ذهنش مانده بود. اولی بیت بود که با دندان‌قروچه سانسورش کرد.
دومی مأموریت خیابان فدائیان اسلام بود. گفت: «به بیست متری ساختمان حادثه‌دیده که رسیدم، موشکی نشست توی دلِ مردم. طوری که آمبولانس چند سانت از زمین جدا شد و محکم خورد زمین. بچه‌ها مثل عروسک توی هوا می‌چرخیدند و می‌خوردند به در و دیوار. پایم را روی ترمز گذاشتم که کسی له نشود. توی گرد و خاکی که بلند شده بود و چشم، چشم را نمی‌دید، خودم را رساندم به مجروحین. اولین صحنه بعد از نشستن گرد و خاک میخکوبم کرد. مادری بلند شد که خودش را به دخترش برساند، ولی نتوانست و خورد زمین. دوباره و سه‌باره تقلا کرد، اما به دخترش نرسید. پای راستش از مچ قطع شده بود. دختر شهیدش را برداشتم و گذاشتم توی بغلش تا بتوانم درمان اولیه را انجام بدهم.

کار مادر که تمام شد، گوشی‌ام زنگ خورد. توی جیبم بود. نتوانستم جواب بدهم. قطع شد. پنج شش بار پشت سر هم زنگ خورد. دستکش را درآوردم و گوشی را برداشتم. پسرم بود. گفت: «بابا... خونه رو زدن... شیشه‌ها خرد شده... آبجی از شدت انفجار بدنش می‌لرزه...»چند ثانیه چیزی نگفتم. فقط گوش کردم.

همان لحظه چشم‌های نیمه‌باز دختری که نگاهم می‌کرد، توجهم را جلب کرد. گوشی را توی جیبم گذاشتم و خودم را رساندم بالای سرش. کنارش زانو زدم.»حرفش همین‌جا قطع شد. چند لحظه سکوت کرد و به نقطه‌ای نامعلوم خیره ماند.
چشمش پر از آب شد. «دختر ارباً اربا شده بود. چند دقیقه‌ای گرفتمش توی بغل، انگار داشتم جای دختر خودم را پر می‌کردم. دو روز بعد، نامه همان دختر که برای آقا نوشته بود، در فضای مجازی دست‌به‌دست شد. عکسش را که دیدم، شناختمش؛ همان دختری بود که چند دقیقه توی آغوشم گرفته بودم.»
صدایش لابه‌لای شعار مردم که موج برمی‌داشت و غلت می‌خورد توی مصلا، گم شد. بدش هم نمی‌آمد نفسی تازه کند و بغض‌های فروخورده را مثل استخوانِ گیر کرده توی گلو قورت بدهد.

بعد از چند دقیقه گفتم: «پشیمان نیستی که آن لحظه پیش بچه‌هایت نبودی؟»نفس بلندی کشید و گفت: «دو روز پیش که آمدم، سه تا بچه‌ام بوسیدنم، بغلم گرفتند و خداحافظی کردند. چه توی جنگ و چه الان، نیامدم که به رزومه کاری‌ام اضافه کنم یا حتی برای ثوابش؛آمدم که اگر روزی نوه‌هایم از من پرسیدند آن روزها کجا بودی، بتوانم سرم را بالا بگیرم و بگویم کنار مردم کشورم.»موقع خداحافظی نگاهم به ساعتش افتاد؛ همان ساعتی که نوزده سال پیش هدیه گرفته بود.

سیده مریم گلچمن
باید_برخاست
️ شناشیر | روایت‌ مردم بوشهر

گالری تصاویر (۱)

اشتراک‌گذاری:لینک کوتاه: https://bushehr.hozehonari.ir/s/QSA8J2M

مطالب مرتبط

نظرات

در حال بارگذاری…