یدِ بیضا

یدِ بیضا

حدیث زنگنه

بارید دو فصل خشکبالی بر روی خیال خیس  و تنها

رویید نهال افتخارش در مشربه ای به نام صحرا

او داوطلب شد که بساید بر آب شهامت لبی را 

یک مُشت، نه، مشک آب برداشت ، با رخش دوید سوی دریا

او ماه چهارده نمی شد، یک بال اضافه بود رویش 

خم شد و به آب خیره شد تا تصویر گرفت شکلش آنجا

دیدند پلنگان گرسنه ، یک ماه بلند توی آب است 

جاچنگ به علقمه شکستند بال پراز عشق ساقی اش را

لبریز تر از بال شد و ریخت دست پر از آب و تشنه ی او

دستش نگران لب یادی ، یک لب نگران یدِ بیضا