کمیته های انقلاب

کمیته های انقلاب

علیرضا مظفری زاده

همان طور که قبلاً گذشت پس از سالها مبارزه ی نخبگان و آگاهان جامعه علیه بی عدالتی و استبداد و اوج گیری مردمی این مبارزات در سال 1357، درخت انقلاب اسلامی در 22 بهمن همان سال به بار نشست و با فرمان امام خمینی دولت موقت انقلاب اسلامی در ایران تشکیل گردید. در اینجا نمی خواهم تاریخ انقلاب را به رشته ی تحریر درآورم، زیرا آن را تاریخ نویسان و صاحب نظران نوشته اند و یا خواهند نوشت. آنچه در این بخش قصد بیان آن را دارم گذری است بر خاطراتم در بعد از انقلاب به ویژه در زمان مسئولیتهایی که داشته ام.‏

در روزهای اولیه و خروشان انقلاب با عده ای از برادران در پاسگاههای جفره ماهینی و جلالی با     اسلحه ی ژاندارمری نگهبانی می‎ ‎دادیم و از پاسگاه و حریم مرزهای دریایی حفاظت می کردیم. در روزهای آخر سال 1357 ستاد مرکزی و عملیاتی انقلاب استان در دفتر حجت الاسلام سید مصطفی حسینی تشکیل شد که عضو آن بودم.‏

شبها و روزهای اول انقلاب،‌ منزل حاج حسین عصار سنگی (بانی مسجد امیر المومنین (ع)) محل رفت و آمد افراد و شخصیتهای انقلابی بود. آیت الله شیخ بهاء الدین محلاتی چند ماهی در خانه ی حاج حسین اقامت داشت و افرادی برای دیدن وی می آمدند. او نماز مغرب و عشا را در مسجد امیر المونین (ع) به جماعت اقامه می کرد. در همان ایام آیت الله ربانی شیرازی برای دیدار روحانی همشهری اش به بوشهر آمد و مدت کوتاهی که در بوشهر ماند با عده ای از روحانیون و شخصیتهای بوشهری ملاقات کرد.‏

روز نوروز سال 1358- یا اولین بهار آزادی- جوانان پرشور و انقلابی بوشهر در سالن گورستان عمومی این شهر گرد آمدند‎ ‎تا سال جدید را با یاد شهیدان انقلاب آغاز کنند و با آرمانهای آنان  میثاق ببندند. همراهشان در مراسم تحویل سال نو شرکت کردم. آنها پیش از ظهر روز چهارشنبه اول فروردین 1358 هنگام تحویل سال شعار می دادند: در بهار آزادی،‌ جای شهدا خالی». جمعیت حاضر از اینکه بعد از سالها مبارزه با استبداد می دیدند مردم شاهد پیروزی را در آغوش گرفته اند و اولین بهار آزادی، بدون ظلم و جور فرا می رسد، شاد و سرخوش بودند. آنها خود را برای حضور هر چه بیشتر در عرصه های گوناگون نظام نوین آماده می کردند.‏
‏ ‏