
کفترِ جلد
چیزی توی دلم جوشید. دلم خواست دوباره اینستاگرام را نصب کنم؛ ببینم بقیه چیزی گفتهاند یا نه. همیشه توی ذهنم پرویز پرستویی را وطن پرست و غیرتی میدیدم. مثل حرفها و نقشهایش. حتی چهرهی دست نخورده و چشم و ابروی مشکیاش حس ایرانی بودن میداد.
نبوسیده، اینستاگرام را کنار گذاشته بودم؛ اما دست از سرم برنمیداشت. هر از گاهی، یک جایی استوری این و آن را میدیدم.
داشتم کانال های بله را بالا و پایین میکردم که اسمش را دیدم. دلم ریخت. گفتم لابد باز قرارست یک چیز ناامید کننده بگوید و دلسردم کند.اما تصویر که باز شد عکس یکی از بچههای میناب بود که هنوز مفقودالاثر بود و لعنتی که نثار پهلوی و دارودستهاش کرده بود.
چیزی توی دلم جوشید. دلم خواست دوباره اینستاگرام را نصب کنم؛ ببینم بقیه چیزی گفتهاند یا نه. همیشه توی ذهنم پرویز پرستویی را وطن پرست و غیرتی میدیدم. مثل حرفها و نقشهایش. حتی چهرهی دست نخورده و چشم و ابروی مشکیاش حس ایرانی بودن میداد.
هرازگاهی که پیامهایش یا سکوت کردنش در مقابل یک اتفاق مهم را میدیدم باورم نمیشد. ولی از یک جایی به بعد دلسرد شدم گفتم انگار بعضیها عوض میشوند و تمام. اما امروز دلم گرم شد که هرجا بچرخند، آخرش هنوز کفترِ جلد همین خانهاند.
زهرا کشاورز
از این نویسنده در خانومِ ز.کاف بیشتر بخوانید.
جنگها_روایت_سادهای_دارند
️ شناشیر | روایت مردم بوشهر
گالری تصاویر (۱)
مطالب مرتبط

نشست خبری رونمایی از آلبوم موسیقی «نخل آواز» در تجمع شبانه مردم بوشهر

«نخلآواز» نخستین آلبوم موسیقی جنگ تحمیلی سوم در بوشهر رونمایی میشود

پنجمین رویداد «تاکتاب» برگزار میشود

نمایش خیابانی «دوازده روز عاشقی» در بیستمین جشنواره بین المللی تئاتر مقاومت

مدرسه روایت روانور بوشهر

دوره تولید محتوای موبایلی (صدا) با نگاهی به روایت و صدا
نظرات
در حال بارگذاری…
