
کُرزَنْگِرو
نگاهم را از چشمهایش برداشتم و به ریشش دوختم. برای جوان سیساله سفیدیاش زیاد بود. انگار کرزنگرو فقط جان بچهها را نمیبرد؛ هر بار، تکهای از جوانیِ آتشنشانها را هم با خودش میبرد.
وقتی آقا محمد محمدنژاد، آتشنشانِ مستقر توی مصلا، از عملیاتهایشان توی جنگ رمضان برایم گفت، تازه فهمیدم کُرزَنگِروی ننه فقط افسانه نبود.
عینک آفتابیاش را کمی جابجا کرد و گفت: «حوزهی عملیاتیم صنعتی و مسکونیه. هر شب عملیات داشتیم. یک شب پیجمان کردند. پرتابه به یکی از اتاقهای خانهای ویلایی خورده بود. عملیات آواربرداری را شروع کردیم. خاک و خل را آرام میزدیم کنار، صدای ناله شنیدیم. گل از گلمان شکفت. مادرِ خانه را زنده پیدا کردیم. وقتی گذاشتیمش روی برانکارد گفت: "بچهم، بچهم کنارم بوده."» آواربرداری را ادامه دادیم. یکی از آتشنشانها گفت: «مادر زنده مونده، دقت کنید حتماً بچه هم زندهست.»
با دقت تمام کارمان را انجام میدادیم که صدمهای از جانب ما نرسد. رسیدیم به دست کوچکش، انگشتر صورتی هنوز توی انگشتش بود. تکههای بتن را که زدیم کنار، خستگی توی جانمان نشست. دخترک مثل انار آبلمو له شده بود.
همانجا کرزنگروی کودکیام از تهِ ذهنم بیرون خزید. بچه که بودیم، از صبح خروسخون تا شغالخون توی کوچه با بچهها شکه و هفتسنگ بازی میکردیم. به قدِ خوردن غذا و نهایتاً قضای حاجت سری به خانه میزدیم. ننه که دیگر از دستمان کلافه شده بود، میگفت: «شو نرید تو کوچه، کرزنگرو، بچهبِرو میبرتون. میپره روی گلوتون و خونتونو میمکه.»
ما از ترسِ کرزنگرو، غروب که میشد، پا به کوچه نمیگذاشتیم. خیال میکردیم مرگ، پنجه دارد، دندان دارد، قدِ گربه است و از تاریکی بیرون میآید.
اما بعد از صحبتهای آقای محمدنژاد فهمیدم کرزنگرو نه پنجه داشت، نه دندان. ننه فقط یک چیز را اشتباه گفته بود؛ کرزنگرو از تاریکیِ کوچه نمیآمد، از آسمان میرسید. همان کار را میکرد که ننه گفته بود؛ جان بچه را میگرفت و خونِ دلِ مادرش را تا آخر عمر میمکید.
اشک توی چشمهای آقای محمدنژاد جمع شد. چند لحظه سکوت کرد. دستش را به ریشش کشید و گفت: «خانمم میگوید بعد از جنگ موهای سفید توی سر و صورتت زیادتر شده، اما او نمیداند همهی این بچهها انگار بچهی خودِ من هستند.»
نگاهم را از چشمهایش برداشتم و به ریشش دوختم. برای جوان سیساله سفیدیاش زیاد بود. انگار کرزنگرو فقط جان بچهها را نمیبرد؛ هر بار، تکهای از جوانیِ آتشنشانها را هم با خودش میبرد.
سیده مریم گلچمن
متنهای دیگر نویسنده را در واژه وُن بخوانید.
جنگها_روایت_سادهای_دارند
️ شناشیر | روایت مردم بوشهر
گالری تصاویر (۱)
مطالب مرتبط

نشست خبری رونمایی از آلبوم موسیقی «نخل آواز» در تجمع شبانه مردم بوشهر

«نخلآواز» نخستین آلبوم موسیقی جنگ تحمیلی سوم در بوشهر رونمایی میشود

پنجمین رویداد «تاکتاب» برگزار میشود

نمایش خیابانی «دوازده روز عاشقی» در بیستمین جشنواره بین المللی تئاتر مقاومت

مدرسه روایت روانور بوشهر

دوره تولید محتوای موبایلی (صدا) با نگاهی به روایت و صدا
نظرات
در حال بارگذاری…
