چهل و دومین نشست حلقه آفتاب بررسی شد

به گزارش روابط عمومی حوزه هنری بوشهر، چهل و دومین نشست تخصصی شعر با عنوان «حلقه آفتاب» در حوزه هنری بوشهر برگزار شد.

در این نشست  رویکردهای مختلف در شعر عاشقانه بررسی شد.

خلیل شیخیانی، شاعر و روزنامه نگار و صاحب مجموعه اشعار «دنیای من از پلاک 11 می‌آید» و «روز شنبه ساعت هشت و کمی گیلاس» در ابتدای این بحث گفت:

به اعتقاد من این که شاعری ادعا کند شعرش را برای عده‌ای خاص می‌سراید برای من غیر قابل قبول است. شعرهنگامی می‌تواند ادعای کمال کند که مردم آن را زیر لب زمزمه کنند و بخوانند.

وی در پایان گفت:

به نظر من وجه حسی و عاطفی ادبیات مهم‌تراز وجوه زبانی و ظاهری آن است.

 

صالح دوروند، شاعر و مجری نشست‌های شعر «حلقه آفتاب» در رابطه با اشعار عاشقانه گفت:

می توان اشعار عاشقانه را به دو بخش اشعار عاشقانه شخصی و غیر شخصی تقسیم کرد که قابلیت همذات‌پنداری گسترده‌تری دارند.

 

وی با اشاره با جریان شعر دهه هفتاد افزود:

به نظر می‌آید شعرهایی که به مانند اشعار دهه هفتادی سعی بر هرچه شخصی‌تر کردن تجربه‌های خود در اشعارشان داشتند با تجربه‌ای نافرجام روبه رو شده‌اند زیرا بعدها این رویکرد کاملاً تغییر پیدا کرد.

 

دروند همچنین گفت: اشعاری که به صورت کاملاً شخصی و به نوعی حدیث نفس سروده شده باشد، امکاناتی مانند روایت‌گری را از دست خواهد داد و اشعار همیشه از زاویه اول‌شخص روایت خواهند شد.

 

مسئول واحد آفرینش های ادبی در پایان سخنان خود در بکارگیری زاویه اول شخص گفت:

 بکارگیری شاعر از زاویه اول شخص در شعر خود، این امکان را به وجود می آورد که شاعر از منِ شخصی فاصله بگیرد و جهان شعرش را گسترده‌تر کند.

 

دکتر عبدالله رئیسی، شاعر و مدرس کارگاه‌های ادبی در پایان بحث به جمع‌بندی پرداخت و گفت:

من معتقد هستم که امر زیبا همیشه یک امر تازه است و اعتقاد دارم شاعر همیشه باید در تلاش باشد چیزی را بسراید که دیگران نسرایده اند.

 

وی با ذکر یک مثال از اشعار حافظ ادامه داد:

در یکی از غزل ها حافظ از مصرع «سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند؟» استفاده کرده است. یعنی حافظ به عنوان یک شاعر شعر شناس این آگاهی را دارد که باید بین نیت خود در مورد موضوع شعر و دریافت مخاطب فاصله ایجاد کند.

رئیسی در مورد اشعار حافظ گفت:

همه شعرهای حافظ سرشار از بکارگیری نمودهای تصویری غیر مستقیم است. این باعث می‌شود مخاطب با موضوع درگیر شود و شعر عمق پیدا کند.

 

شاعر و مدرس کارگاههای ادبی در پایان سخنان خود در مورد امر تازه و زیبا گفت:

 من شخصاً امر تازه معمولی را به یک تغزل آشنای تکراری ترجیح می‌دهم. زیرا در نمونه اول ما با شعری  مواجه هستیم که در تلاش است چیزی بگوید که دیگران نگفته‌اند.

 

در پایان نشست، شاعران حاضر در جلسه به ارائه جدیدترین آثار خود پرداختند.