واکاوی تاریخ شفاهی دفاع مقدس در مجموعه خاطرات «دختر شینا»

ملت ایران، دارای یکی از کهن ترین میراث های ادبیات پایداری است. پیشینه ی ادب پایداری در ایران تا تاریک روشن تاریخ و روزگار سرایش سرودها و سروده های اوستا پیش می رود و سپس به میانجی حماسه ها، داستان ها و تاریخ نامه های پارسی میانه به ادبیات فارسی نو پیوند می خورد و عنصر اغلب حاضر آیینی- عاطفی خویش را به روزگار معاصر می رساند و در قالب ادبیات دفاع مقدس، جلوه ای تازه می یابد. ادبیات همزمان دفاع مقدس به سبب شور غالب بر جامعه و حرکت تند حوادث، بیشتر در قالب منظوماتی با شتاب بیشتر و طول کم تجلی یافت که عنصر شور بر آنها غالب بود، اما فاصله گیری زمانی از دوران دفاع مقدس، ضرب آهنگ منظومات را کند و طول آنها را بیشتر و اندیشیدگی را بر آنها غالب ساخت. باز اندیشی گذشته و به خاطر آوردن آنچه گذشته بود، منظومات این دوره را به گونه ای از خاطره نگاری مبدل ساخت که محور طولی در آن ها، فهرستی از نام های اشخاص، مکان ها و حوادث و عملیات ها بود. به موازات این تغییر، نگارش منثور خاطرات، داستان ها و تاریخ نامه های دفاع مقدس نیز فزونی گرفت. «دختر شینا» نمونه ای از این برهه ادبیات دفاع مقدس است که سعی دارد با خاطره نگاری و گردآوری اطلاعات تاریخ دار به نمونه ای از تاریخ نگاری شفاهی با ارزش های ادبی منجر شود.