حوزه هنری بوشهر
← همه اخبار
هیچ قدرتی نمی‌تونه شکستش بده!

هیچ قدرتی نمی‌تونه شکستش بده!

۲۷ تیر ۱۴۰۵۲۴

حواسم را جمع بقیه‌ی حرف‌هایش کردم: «نهال انقلاب رشد کرد و شاخ و برگ زده و حالا تبدیل به درختی تناور شده که هیچ قدرتی نمی‌تونه شکستش بده.» پیرمرد طوری مطمئن صحبت می‌کرد، انگار از آینده برگشته بود...

یک ساعت بیشتر نخوابیدم. از شب قبل چند سؤال خوب برای مصاحبه و گفت‌وگو کنار گذاشته بودم. به اینکه چه جوری سر حرف را باز کنم حسابی فکر کرده بودم.
با یکی از دوستان قمی به همراه خانواده نزدیک‌های خیابان مرجعیت پارک کردیم. بچه‌ها را سوار کالسکه‌هایشان کردیم. بین راه به جمعیت نگاه می‌کردم. چند خانم کنارم رد شدند. ریکوردر را روشن کردم. باید از یک جایی شروع می‌کردم. هنوز خیلی بهشان نزدیک نشده بودم که دوتا آقا بهشان ملحق شدند و خانواده‌شان تکمیل شد. حسم پرید.
چشم چرخاندم تا سوژه‌ی دیگری پیدا کنم. همه عجله داشتند به نماز برسند. سوژه‌ی خیلی خوب سر یکی از کوچه‌ها پیدا کردم. شبیه شخصیت‌های مردان آهنین بود. ریش بلند اتو کرده‌ای داشت و لباس مشکی و شلوار شیش جیب بسیجی پوشیده بود. خواستم جلو بروم. یک قدم به سمتش رفتم. اما پایم خود به خود برگشت. انگار ترسیدم. جرأت حرف زدن ازم گرفته شده بود. انگار زبانم سنگین شده باشد. با خانم‌ها هم حرفم نمی‌آمد چه برسد به آقای بادی بیلیدینگ کار. با حسرت ازش عبور کردم.
بعضی ماشین‌ها از هول، وسط راه پارک می‌کردند و بعضی دیگر به سختی لای صف آدم‌ها و ماشین‌ها رد می‌شدند. آن‌ها که بچه نداشتند تندتر می‌رفتند. با اینکه ترافیک مثل موهای فر شانه نخوره توی هم گره خورده بود اما بعضی‌ هنوز امید داشتند به نماز برسند. هی گردن می‌کشیدند و چشم می‌چرخاندند راهی پیدا کنند‌.
من اما امیدی نداشتم. از الان برای اینکه به نمازِ شروع نشده نمی‌رسیم عزا گرفته بودم. حیف این همه بیداری که کشیدم تا این لحظه را از دست ندهم. تازه به موکب‌ها رسیده بودیم که صدای اقامه‌ی نماز بلند شد. هول شدم. چپ و راست را نگاه کردم تا جایی پیدا کنم. همه در حال رفتن بودند‌. اگر می‌ایستادم زیر دست و پا می‌ماندم اما از اضطرب رو به همسرم گفتم: «کجا وایسیم نماز بخونیم؟»نگاهی به جمعیت انداخت و گفت: «چجوری بخونیم وصل نیستیم!»مستأصل گفتم: «آخه گفتن وسط راه هم باشه وصل هستین.»گفت: «فکر کنم منظورشون یه مسیر دیگه بوده.»
شنیدن صدای آیت‌الله جوادی آملی همه‌ی امیدم را روی زمین ریخت. هر چقدر برای جمع کردنش به زمین چنگ می‌زدم، بی‌فایده بود. تا اینجا نه خوابیده بودم. نه مصاحبه گرفته بودم نه حتی به نماز رسیده بودم. چیزی توی دلم جوش می‌خورد طوری که نه با آب خنک، نه تکه‌های خیاری که موکب دارها تعارف می‌کردند، آرام نمی‌گرفت‌.
بین جمعیت چشمم خورد به پیرمردی که لبه‌ی خیابان نشسته بود. قد بلندش را کمی خم کرده بود به داخل. نمی‌دانم چطور روزه‌ی سکوتم را باز کرد. بی‌اینکه به شوهرم بگویم به سمتش کشیده شدم. ریکوردر را جلویش گرفتم و گفتم: «میشه چند لحظه وقتتون رو بگیرم؟»بلند شد و ایستاد. احساس کوتاه بودن داشتم. بدون اینکه سؤال‌های دیشبم را مرور کنم، گفتم: «از اینکه به نماز نرسیدین ناراحت نیستین؟»سرش را که به سمتم مایل کرده بود عقب برد و گفت: «من یکم کمرم درد میکنه ولی همه‌ی وجودم توی همین مراسمه که نوید نابودی صهیون رو میدهمن اومدم نابودیشونو ببینم.»
کمی نفس گرفت و ادامه داد: «بعد از پیامبر اسلام هیچ بعثتی اینجوری نبوده این خودش یه سندیه که داریم به ظهور نزدیک می‌شیم.»ذهنم مثل دریا از سؤال پر و خالی می‌شد. وسط کار یادم آمده بود تست صدا نگرفتم و نمی‌دانم صدای پیرمرد پیش باندی که زیرگوشمان شروه می‌خواند درست ضبط می‌شود یا نه.

از فکر و خیال بیرون آمدم و قبل از اینکه وقفه بین گفت‌وگویمان بیفتد پرسیدم: «حاج آقا مردم چه تغییری کردن که مبعوث شدن؟»سرش را بالا گرفت و گفت: «۷۰سالمه سنم این اجازه رو میده که این تحلیل رو داشته باشم که وعده‌ی خدا داره اتفاق میفته.»و بعد آیه را از حفظ خواند:«وَنُرِيدُ أَن نَّمُنَّ عَلَى ٱلَّذِينَ استضعِفُواْ فِي الارضِ وَ نَجعلهم أَئِمّة وَ نَجعَلَهُمُ الوارِثِينَ.»به عینه دیدم روز به روز داریم به تحقق این وعده نزدیک می‌شیم هرکسی از این مسیر جا بمونه ضرر کرده.»
نگاهی به جمعیت کرد طوری‌که انگار نقشه جهان را جلویش باز کرده باشد و با اشاره دست گفت: «روشنگری توی تمام جهان داره اتفاق میفته به برکت خون امام و شهدامون ان‌شاءالله با توفیقی که خدا به امام مون سید مجتبی میدن به اون رستاخیر عظیم میرسیم کار شیطون تمومه. دنیا به نقطه‌ی انفجار ماتریالیست تاریخی و استکبار رسیده.»کلمه‌ی سنگینی بود از شنیدنش جا خوردم. هرچه کلمه را بالا پایین کردم خیلی ازش سردرنیاوردم. گوشه‌ای از ذهنم سپردم تا بعداً معنی‌اش را پیدا کنم. با ادامه‌‌ی صحبتش شگفت‌زده شدم.

«از لحاظ فیزیکی هم حساب کنید برای هرچیزی گنجایشی هست. با این همه ظلم و خونریزی که آمریکا و اسرائیل می‌کنند این گنجایش رو به پایانه و آیه‌ی آخر سوره‌ی فتح در حال وقوع.»اسم سوره‌ی فتح که آمد دلم پر کشید سمت آقا. از دستورات ایشان بود که با مداومت به خواندن این سوره، سد نوری ایجاد کنیم.
حواسم را جمع بقیه‌ی حرف‌هایش کردم: «نهال انقلاب رشد کرد و شاخ و برگ زده و حالا تبدیل به درختی تناور شده که هیچ قدرتی نمی‌تونه شکستش بده.» پیرمرد طوری مطمئن صحبت می‌کرد، انگار از آینده برگشته بود.
نگاهش به آدم حس اطمینان می‌داد. لبش را کج کرد و ادامه داد: «فرعون و نمرود وجالوت کجا رفتند؟ صدام و شاه کجا رفتند؟ این‌ها هم میرن.»
دنبال فرصتی بودم تا بین حرفایش سؤالم را بپرسم که مکثی وسط حرفا‌هایش افتاد: «وظیفه ی ما بعد از آقا چیه؟ شما بعد آقا چه تغییری کردین ؟»گوش‌هایش را به سمتم آورد که یعنی دوباره سؤالت را بپرس و بعد در جواب گفت: «وظیفه ی ما همبستگیه. راستش من تغییر خاصی نکردم. تموم جوونیم رو‌توی انقلاب و جبهه گذاشتم و آرمان‌هام و توی امام و آقا دیدم و الان‌هم میبینم.»
ازش تشکر کردم و ریکوردر را پایین آوردم. همین که دکمه‌‌اش را فشار دادم تا قطع شود، گفت: «قسم می‌خورم آقامون لحظه‌ای از جهاد فروگذار نکرد. شماهم نکنید. هرجا به بن بست رسیدید و دستتون از همه جا کوتاه شد فرج و گشایش همون نقطه اتفاق میفته...»

🖊 زهرا کشاورز
بقیه متن‌های نویسنده را می‌توانید در خانوم زِ.کاف بخوانید.
باید_برخاست

شناشیر | روایت‌ مردم بوشهر🇮🇷


گالری تصاویر (۱)

اشتراک‌گذاری:لینک کوتاه: https://bushehr.hozehonari.ir/s/YLPB876

مطالب مرتبط

نظرات

در حال بارگذاری…