نمایش تئاتر در استان بوشهر

‎«‎بسمه تعالی‎»‎

نمایش تئاتر در استان بوشهر تاریخی‎ ‎بسیار روشن دارد. وجود هنرمندان برجسته و صاحب نام و صاحب سبک در استان بسیار زیاد‎ ‎بوده و هستند (از نام بردن اشخاص صرفنظر می کنم) که آثارشان ماندگار و در ذهن‎ ‎علاقمندان به این رشته هنوز باقی است، اما چرا این پیشینه و این گذشته درخشان اکنون‎ ‎جای خود را به رکود داده شاید کسانی باشند که با این نظر مخالف باشند و مدعی باشند‎ ‎که تولید تئاتر در حال حاضر از نظر کمی کسترش نیز یافته، بله مطمئناً، از نظر تولید‎ ‎گسترش یافته.

 نگاه کنید به جشنواره، ریز و درشت در استان و کشور، تجهیز و توسعه‎ ‎امکانات نمایشی همه ی اینها مورد قبول است اما جایگاه تئاتر در بین مردم در چه‎ ‎مرحله ای قرار دارد؟ آیا تولید بیشتر تئاتر نسبت به گذشته توانسته در بین مردم و‎ ‎مخاطبان خود نیز گسترش یابد؟ آیا توانسته ایم تئاتر را در بین خانواده ها همچون‏‎ ‎فیلم و سریال و... گسترش دهیم؟ البته این سوال   پاسخ های متعددی هم به دنبال دارد‎

. ‎یکی از این دغدغه ها مسئله مالی و اقتصاد است که بعنوان سدی در راه پیشرفت این هنر‎ ‎قرار دارد. و یکی از مشکلات مهم، اقتصاد تئاتر است که شاید کمتر کسی به آن توجه  و‎ ‎ریشه یابی نموده است. مگر در استان هم اکنون افراد برجسته و صاحب نظر و متخصص در‎ ‎این رشته کم داریم؟
اما مشکلات اقتصادی تئاتر، در اصطلاح اقتصادی مصرف به کل‎ ‎مخارجی گفته می شود که در یک دوره ی معین و کوتاه مدت (معمولاً یک ماه) صرف خرید‎ ‎کالا و خدمات می شود. و مصرف کننده کسی است که به عنوان عامل اقتصادی این کالا و‎ ‎خدمات را مورد استفاده قرار می دهد. حال آنچه که در این تولید و مصرف و تبادل بین‎ ‎تولید کننده و مصرف کننده بحران می آفریند از دو حال خارج نیست و عبارتند از مصرف‎ ‎نامکفی یا تولید اضافی، هر چند که بسیاری از اقتصاددانان کلاسیک و پیروان آنها‎ ‎اصولاً تولید اضافی کلی را امری ناممکن می دانند‎.
‎اما درباره آنچه که به تئاتر و‎ ‎بحث ما مربوط می شود بدون هیچ گونه تر

دید باید گفت در این جا ما با مصرف نامکفی‎ ‎روبه روئیم، البته ناگفته نماند که نوعی مصرف دیگر هم است که مصرف نمایشی نامیده می‏‎ ‎شود و آن عبارت است از مصرف کالا با هدف خودنمایی و تحت تاثیر قرار دادن دیگران‎

. ‎بدین ترتیب رضایت حاصل از چنین مصرفی، نه از مطلوبیت ذاتی خود کالا، بلکه از تاثیر‎ ‎آن به مردم نشات می گیرد. تا آنجا که به تئاتر و انواع فعالیت های آن مربوط می شود،‎ ‎اغلب این نوع مصرف بیش تر به هنگام بر پایی جشنواره هاست که صورت می گیرد. راستی‎ ‎چرا تئاتر استان فقط تئاتر جشنواره هاست و دیگر هیچ، در سال چند نمایش فارغ از فضای‎ ‎جشنواره بر روی صحنه می رود.

بدون تعارف و پرده پوشی باید گفت تئاتر ما دوره ی‎ ‎بحرانی را طی کرده و می کند زیرا نسبت به امکانات موجود تولید نمایشی در هر فصل‎ ‎اندک و به سبب نبود افزایش انگیزه تولید، کیفیت چندان مطلوبی ندارد در مقابل حجم‎ ‎تئاترهای جشنواره ای و کارهای غیرحرفه ای تئاتر حرفه ای بسیار کم کار بوده و فاقد‎ ‎امکانات و شرایط مطلوب خلاقه است‏‎.

‎از سویی مواد اولیه نمایشنامه های مستحکم و‎ ‎دراماتیک که نیاز اصلی حرکت سنجشی تعالی این هنر می باشد به سبب سختی شرایط، خصوصاً‎ ‎شرایط تولید به ندرت نوشته می شوند و یا اگر نوشته شده در گوشه ای از صندوقچه ها‎ ‎نگهداری می شود‎.

‎بنابراین تولید اندک با خلاقیت های نمایشی کم و پیامدهای طبیعی‏‎ ‎آن باعث خارج شدن تئاتر زنده از زندگی مردم و جامعه و سوق دادن این هنر زیبا به سوی‎ ‎نمایش های مسابقه ای و کم توان شده است‎.

‎در پایان باید یادآوری کنیم بر ما واجب‎ ‎است تحت هیچ شرایطی مهم ترین منبع ثروت ملی که همین نیروی انسانی مان است بیهوده‏‎ ‎رها نکنیم و به آن آگاهی بخشیم و این آگاهی زمانی بدست می آید که مضموم فرهنگ و‎ ‎خلاقیت و اندیشه در میان ما گسترش یابد.

به امید روزی که بتوانیم با تولید آثار‎ ‎فاخر گامی در جهت تعالی این هنر پویا در استانمان برداریم. و این امر میسر نخواهد‎ ‎شد جز با آمدن دلسوخته گان و خاک خوردگان عرصه هنر نمایش در صحنه‎.
‎‏