لباس آبی ‏

  لباس آبی - سیما نوذری  ‏

لباس آبی بر تن نگو فرشته شدم ‏

فرشته ها که خیانت نمی کنند به هم ‏

بگو برای چه باید به جرم دلتنگی ‏

به رودخانه ی چشم تو التماس کنم؟ ‏

تو اشتباه بزرگی شدی و بعد از آن ‏

تمام زندگی ام شد سکوت ـ گریه ـ قدم ‏

قسم نخور که هوای دلم بهار نداشت ‏

تبر زدی به درختان مهربان دلم ‏

به کوه ها که پناهم شدند خندیدی ‏

و من فسیل شدم لابه لای این همه غم ‏

لبت عصاره ی دریاست رودخانه ی من ‏

که حرف های تو جاری ست در میان رگم ‏

بهانه های تو کافی ست تا که رفتن را ‏

به روی سینه ی دیوار خانه حک بکنم! ‏