فـــــــــانــــوس، همــچنـــــــان خـــــــــامــــــــوش‏

فانوس، همچنان خاموش‏
سیدمحمدحسین سیدزاده

سینما، مهم ترین صنعت، هنر هزاره ی سوم، روز به روز گام های بلند تر و حرفه ای تر در عرصه ی ارائه آثار بصری و همچنین نحوه ی ارائه آن در مولتی پلکس ها و سالن های مرفه و شیک را بر می دارد. بدون شک، پویایی و روند رو به رشد توسعه ی سینما، در جهان بیش از هر چیزی مدیون حضور تماشاگران و علاقه مندانی است که، با خرید بلیط؛ مدیران، متخصصان و هنرمندان این عرصه را به تکاپو برای تولید آثار برتر وا می دارد و انگیزه را در این باب، دو چندان می کند. هالیوود در غرب و بالیوود در شرق که  هر دو برند و علائم برجسته ی توسعه یافتگی و اقبال عمومی به سینما هستند نشانگر اقبال تماشاگران و تاییدیه مردمی به هنر هفتم هستند.‏

در واقع، سینمای جهان، روز به روز تماشاگران بیش تری را به خود جذب می کند و حضور و استقبال مردم نیز به پویایی این صنعت یاری می رساند و...‏

در ایران که به لحاظ تولیدات، جزو کشورهای پر تولید آثار سینمایی است اما در جذب تماشاگر، مسیری برعکس را طی می کند. مشخص نیست تولیدات سینمایی در ایران  چرا با حضور تماشاگران ارتباط ندارد و چرا تولید، هماهنگ با فروش نیست؟‏

به راستی چرا فرمول عرضه و تقاضا در سینمای ایران هماهنگ نیست و چگونه می توان در این بستر نامناسب، سینما داری نمود؟‏

سینما فانوس بوشهر که حدود نیم قرن پیش در این بندر تاریخی ساخته شد تا یکی از سینماهای ممتاز کشور جهت استفاده ی مردم بوشهر باشد، این روزها از نبود تماشاگر رنج می برد و این رنج به همراه خود معضلاتی دیگر را به همراه دارد که تعطیلی مکرر این سینمای قدیمی از آن جمله است. در واقع، هزینه های بالای سرویس دهی، تعمیر و نگه داری و پرداخت حقوق پرسنل این سینما، هیچ گاه با فروش بلیط تامین نمی گردد و بر همین اساس، سینما فانوس، تعطیلات متعددی را در طول حیات جدید خود در این چند سال تجربه کرده است.‏

اینها همه یک سو و از سویی دیگر مشکلات فنی در حوزه برق و مشکلاتی که در این چند سال دامنگیر سینمای قدیمی شد، تعرفه های سرسام آور برق، اشکال پست اختصاصی برق، دیماند، همه و همه بر مشکلات فعلی سینما افزوده است. بدهی به اداره برق به عنوان معضل جدی این مکان فرهنگی به شمار می رود. بی تفاوتی دلسوزان به مقوله فرهنگ، هنر، متولیان امور اجتماعی و خانواده و مسئولان فرهنگی و هنری و همچنین دوستداران اوقات فراغت باعث شده که هیچ گونه تلاشی برای راه اندازی سینما نشود و جای شگفتی است که هیچکس حاضر نیست قدمی در این راه بردارد.‏

‏ راستی اگر داشتن سینما برای مردم شهر و استان بوشهر به مثابه جزیی از کل ایران، لزومی ندارد، آیا با تغییر کاربری نمی توان به درآمدهای سرشار از این دست پیدا کرد؟ و آیا انتخاب این راه، گزینه صحیحی است؟ آیا محروم کردن مردم هنردوست استان از داشتن یک سینمای خوب و آبرومند صحیح به نظر می رسد؟ عزم جدی طلب می کند که مشکلات را ریشه ای بررسی کرد. رفع مشکلات فنی و درخواست های منطقی را مورد بررسی و ارزیابی قرار داد تا هم به حل مشکلات کمک کند و هم تلاشی را برای احیای مجدد سینما صورت گیرد. تا فانوس بمانند 5 دهه گذشته همچنان روشن بماند.‏

‏  چرا سینما رفتن به فرهنگ عمومی ایران راه نیافته است؟ چرا فیلم هایی که با استقبال مخاطبین مواجه نمی شود هر سال مجدداً تولید می گردد؟ چرا در ایران مسئولین فرهنگی به آسیب شناسی سینما در عرصه ی تماشاگران توجه نمی نمایند؟ و...‏

‏ به عنوان مدیر حوزه هنری بوشهر، که مسئول مجتمع سینمایی بهمن در بوشهر است در این خصوص تنها  می توانم به حافظ پناه ببرم و از زبان حافظ لسان الغیب می گویم:‏

درد ما را نیست درمان، الغیاث