شعر انقلاب در حوزه هنری بوشهر

شعر انقلاب در حوزه هنری بوشهر

واحد آفرینش های ادبی حوزه هنری استان بوشهر ،بمناسبت دهه فجرکارگاه شعر(جرگه عشاق) روز شنبه مورخه 15 بهمن ماه  با موضوع انقلاب در سالن این حوزه  برگزار گردید.‏

اسکندر احمدنیا ضمن خوشامد گویی به شاعران ، همچون مباحث پژوهشی هفته های گذشته در خصوص شعر انقلاب صحبت نمود.‏

احمد نیا  با سوالی مبنی بر اینکه فجر آفرینان به چه کسانی می گویند.صحبت خود را چنین آغاز کرد : صحبت  کردن و پرداختن در مورد شعر انقلاب و شعر که بعد از بازگشت امام خمینی(ره) از مجاهدت و تلاش در غربت به وطن اسلامی ، رنگ و بوی دیگری گرفت و با عنوان «فجرآفرینان» در قالب های متفاوت ، خودنمایی نمود.‏

وی  در ادامه افزود :برای بررسی طلوع فجر باید نگاهی به قیام پانزده خرداد صورت پذیرفته در ایران نمائیم. زیرا  سکوت مایوسانه ی بعد از کودتای 28 مرداد تبدیل به جنبشی عظیم نمود و آهنگ بیداری را نه تنها در پهنه و عرصه ی داخلی که در سرتا سر جهان دادیم انتشار یافت.‏

اسکندر احمدنیا با بیان این مطلب  که سرودهای انقلابی بعد از 15 خرداد 42 ، شعرهای تهیج کننده و شعارهای تبدیل  به سرود سال های قبل از پیروزی انقلاب افزود: همه ی این ها  سابقه ی عمیق و تولد سریع شعر انقلاب را رقم زده است. سید علی موسوی قبل از پیروزی، دکتر طاهره  صفارزاده، سپیده  کاشانی، علی معلم دامغانی، قیصر امین پور، حمید سبزواری ... آغازگر شعر انقلاب  فجر بودند که در راستای این حرکت ، قدم برداشتند تا شعر انقلاب متولد شود.‏

اسکندر احمد نیا در بخش دوم سخنان خود پیرامون  شعر انقلاب افزود‎:‎
شعر فجر و شعر انقلاب، با یورش بی رحمانه و غافلگیر کننده ی استعمار جهانی به ایران اسلامی در قالب لشکر بعث عراق، با سرعتی زایدالوصف تبدیل به شعر جنگ شد و چهره ای عمیق تر به خود گرفت‎.‎

وی در پایان صحبت های خود در مورد شعر انقلاب گفت :شعری که امروز و فردا را هم پیش روی  خود دارد به جایگاه خاصی در روند "شعر فارسی" مبدل شده است.‏

در ادامه شاعران ضمن ارائه پژوهش های در خصوص قالب های شعر انقلاب همراه با خوانش شعر در این خصوص ،کارگاه شعر  رنگ و بوی دیگر بخشید .‏

در ادامه اسکندر احمدنیا  مسئول کارگاه شعر حوزه هنری با خوانش شعر انقلاب این شعر را برای فجر آفرینان  بهمن خونین 57 که سروده ی  خودش بود ارائه داد.‏

مهم نبود کسی خواب ببند
و دشت هایی ‏
پر از گندم
ناآسمانی
پر از مرغ عشق را ‏
تماشا کند ‏
یخ، سایه می زند
تاریک می کرد
و در سایه تار می شد ، جهان ‏
از چمدانی ، پس از چند سالگی ‏
کمتر از سی و بیست ‏
پوشیدیم
سبز، سبز، سبز
لبالب از بهمن و برف ‏
مهم نبود، خوابیده باشیم ‏
خواب دیده باشیم ‏
مهم بود ‏
آمدیم ‏
رسیدیم
پله ها اگر چه برف ‏
باده ها اگر چه سنگ
آه ای دشت های پر از گندم ‏
ما، ایستاده ایم
‏    هنوز...‏
اسکندر احمدنیا