سیدعلى‏نقى دشتى

 شاعران متقدم و محلی سرای بوشهر
 نوشته عبدالمجید زنگویی
 
 سیدعلى‏نقى دشتى

 سید على‏نقى حسینى‏دشتى فرزند محمد به سال 1242 خورشیدى برابر با 1290 هـ.ق. در روستاى میانخره (‏Miyankherreh‏) دشتى متولد شد. از اوایل جوانى در محضر شیخ عبدالنبى دشتى یکى از علماى این ناحیه به تحصیل اشتغال مى‏ورزد و پس از مدتى راهى نجب اشرف مى‏شود. بعد از سه چهار سال تحصیل در نجف به دشتى باز مى‏گردد. ‏
 چند صباحى به شیراز مى‏رود، آنجا نیز توقف مى‏کند و بقیه عمر را در موطن خود به تدریس و ترویج و رتق و فتق امور مردم مى‏پردازد.‏
 او به سبک ابن‏مالک منظومه‏اى در نحو سروده. در نظم و نثر عربى و فارسى آثارى گرانبها دارد که به طور یادداشت و پراکنده در کتابخانه‏اش یافت مى‏شود.‏
 نخستین شعرى را که سروده در سن 17 سالگى(به سال 1307هـ.ق) بوده و آن این دو بیتى است: ‏
 چرا یکباره کردى ترکم اى یار؟
 مرا کردى تو از هجران خود زار؟
 ز وصف عارض چون ماهت اى دوست ‏
 ز ظلمت خانه‏ى هجرم برون آر ‏
 در سوگ فرزند نوجوانش که سخت او را اندوهگین مى‏کند، مى‏سراید: ‏
 دریغ آن بارور نخل از میان رفت ‏
 فتوح و قوّت روح و روان رفت ‏
 ز اشکم در وداعش شد روان سیل ‏
 که پادر گل همه آن کاروان رفت ‏
 
 وى پس از 76 سال زندگى به سال 1358هـ.ق برابر با 1318 خورشیدى در میانخره دشتى بدرود گفت و در همانجا به خاک سپرده شد.1
 

1‏- براى آگاهى از زندگى و شعر سیدعلى نقى حسینى دشتى نگ: ‏
ـ عبدالمجید زنگویى: شعر دشتى و دشتستان، دفتر پنجم: از فاضل تا وامق، نشر اشاره، چاپ اول، تهران 1377،صص 151ـ 131.‏