حوزه هنری بوشهر
← همه اخبار
سهمِ من از خونخواهی

سهمِ من از خونخواهی

۳۱ تیر ۱۴۰۵۳۰

لب‌های خشکش را باز و بسته کرد. انتظار داشتم کسی بیاید، احوالشان را بپرسد یا دست‌کم یک بطری آب برایشان بیاورد. اما هر کس سرگرم کاری بود. عروس چشم‌هایش با لایه‌ی نازکی از آب پوشیده شد. نگاهش را از من برداشت و دوخت به جایگاه!

شبِ قبل از مراسم رسمی تشییع، رفتم مصلا. ساعت ده بود. خیابان‌های منتهی به مصلا پر از آدم‌های داغداری بود که هر کدام گوشه‌ای نشسته و مویه می‌کردند. لابلای گریه‌هایشان می‌گفتند: «ما به خونخواهی رهبر اومدیم... ما منتقمیم.»
رنگِ سرخ و نوشته‌های روی پرچم‌هایشان گواه حرفشان بود. پلیس هم حنجره می‌درید که: «امشب خبری نیست، فردا صبح مراسم شروع میشه.»مردم اما قصد رفتن نداشتند؛ آمده بودند برای آخرین بیعت؛ بیعتِ خون. توی خیابان روبه‌روی درِ اول مصلا نشسته بودند.

رفتم سمت گیت ایست بازرسی. کارت تردد را نشان دادم و وارد شدم. نیروهای خدماتی و نظامی مشغول آماده کردن مصلا برای زائران آقا بودند. دسته‌دسته دانشجوها می‌آمدند برای انتظامات.توی مسیر مدام یک سؤال توی ذهنم می‌چرخید؛ این همه آدم از خونخواهی حرف می‌زدند، اما خونخواهی دقیقاً یعنی چه؟ یعنی مقابله به مثل با تیر و موشک؟
با همین افکار رسیدم روبه‌روی جایگاه. دو خانم، تک و تنها، دقیقاً روبه‌روی جایگاه تابوت‌ها نشسته بودند. رفتم سمتشان. ازشان اجازه گرفتم و نشستم روی پارچه‌ی چهارخانه‌ای که زیر پایشان پهن بود. سلام و علیک کردم و گفتم: «شما هم به سختی راه دادن داخل؟»
دونفری به هم نگاه کردند. خانمِ جوان‌تر نگاهِ پر از حرفِ خانمِ میانسال را خواند. ساکت شد. خانم میانسال با لبخندی ملیح گفت: «ما از خانواده‌ی بچه‌های اجرایی هستیم.»
سر صحبت را باهاشان باز کردم. کمی که خودمانی شدیم، فهمیدم خانمِ جوان عروسِ خانمِ میانسال است و از خانواده‌ی یک نظامیِ بلندپایه.ناخودآگاه چشمم دنبال محافظ‌ها گشت؛ کسی نبود. فقط یک چادرشب روی آسفالت، دو زن و پسربچه‌ای که آرام کنارشان نشسته بود.

فضولی‌ام گل کرد. لب باز کردم بگویم: «الان که تابوت‌ها اینجا نیستن، شما رو به جایگاه چه می‌کنید؟ تا کی قراره روی آسفالت خشک و گرم بشینید و دعا بخونید؟ شام چه؟ گشنه نیستین؟ تنها نشستین، نمی‌ترسین؟ پس جونتون چی؟»اما همه را یکجا قورت دادم. انگار خانم میانسال همه را از نگاهم خوانده بود، پرچم را تکیه داد به شانه‌اش، رو به جایگاه گفت: «افسوس، افسوس... عزیزتر از آقا نداشتیم که دادیم.»سخت صحبت می‌کردند. برای اینکه یخشان آب شود، از اتفاقات اخیر گفتم.
خانمِ میانسال به عروسش نگاهی کرد. چقدر خوشم آمد از احترام و ارتباط چشمی‌شان. عروس هم‌کلامم شد. مادرشوهر زیر لب ذکر گفت.هنوز سؤالِ خونخواهی توی سرم بود؛ احساس کردم جوابش را این دو نفر می‌دانند که ساعت‌ها توی مصلای بدون تابوت نشسته بودند.گفتم: «منتقم خون رهبری؟»زبان روی لبش کشید و گفت: «صدرصد.» پرسیدم: «چطور؟»
لب‌های خشکش را باز و بسته کرد. انتظار داشتم کسی بیاید، احوالشان را بپرسد یا دست‌کم یک بطری آب برایشان بیاورد. اما هر کس سرگرم کاری بود. عروس چشم‌هایش با لایه‌ی نازکی از آب پوشیده شد. نگاهش را از من برداشت و دوخت به جایگاه.

جوشکار، میله‌هایی را که قرار بود تابوت رویش بگذارند، جوش می‌داد. به جرقه‌های جوش خیره شده بود. همان‌طور که نگاهش می‌کرد، با صدایی گرفته گفت: « خونخواهی من عمل به دعاییه که آقا برام کردن. آقا دختردوست بود. حتی دعاهاش برای اون‌ها هم جور دیگه‌ای بود. از بچگی یه آرزو بیشتر نداشتم؛ اینکه روزی از نزدیک آقا رو ببینم و دعام کنه. سال‌ها از این آرزو گذشت تا ماه رمضان پارسال، همسرم تماس گرفت و گفت: «فردا برای مراسم دعا و خطبه عقد به بیت رهبری دعوت شدیم. باورم نمی‌شد. آرزویی که سال‌ها توی دلم بود، حالا درست تو روزهای شروع زندگی مشترکم برآورده بشه.»

لبخند شیرینی گوشه‌ی لبش نشست؛ انگار دوباره به همان روز برگشته باشد. برایم تعریف کرد. «فکر می‌کردم زیباترین لحظه‌ی زندگیم وقتی باشه که چادر سفید عروسی روی سرم می‌شینه؛ اما وقتی آقا رو دیدم، همه چیزو فراموش کردم. لذت دیدار آقا برام از عروس شدن هم شیرین‌تر بود. معنی دعای آقا رو همون موقع نفهمیدم.»نفس عمیقی کشید و چند لحظه سکوت کرد. بعد ادامه داد:« اما چند روز بعد از عقد که آقا شهید شد، با تک‌تک سلول‌های وجودم دعای آقا رو درک کردم.»از دعایش برایم چیزی نگفت؛ انگار خاص بوده و محرمانه.همان سؤال را دوباره ازش پرسیدم: «برای خونخواهی می‌خوای چیکار کنی؟»جواب داد: «من قرار نیست تفنگ دست بگیرم؛ که اگر نیاز بشه می‌گیرم، ولی خونخواهیِ سهم من اینه همون آدمی بشم که آقا تو دعاش گفت و دوست داشت.»با اینکه ندانستم چه دعایی برایشان کرده بود، اما جوابم را گرفتم. خداحافظی کردم و رفتم بیرون از مصلا.

موقع برگشت، دوباره از میان همان جمعیت رد شدم. دیگر به این فکر نمی‌کردم اگر هر کدامشان یک تیر شلیک کنند چه می‌شود. داشتم فکر می‌کردم اگر هر کدامشان، سهم خودش را از خونخواهی بفهمد، چه می‌شود؟

سیده مریم گلچمن
باید_برخاست
️ شناشیر | روایت‌ مردم بوشهر

گالری تصاویر (۱)

اشتراک‌گذاری:لینک کوتاه: https://bushehr.hozehonari.ir/s/Y39BVVD

مطالب مرتبط

از استان‌های دیگر

نظرات

در حال بارگذاری…