سلام بر حسین

سلام بر حسین

‏*رضا معتمد‏

آن شور شگفتی که سرت را به نی انداخت
هنگامه ی بنیان کنی از عشق، پی انداخت
هم دود و دمـــــار از ستــم شـــام بــــر آورد
هـــم گرد فنا در هــــوس "ملک ری" انداخت
خصــم آمـــده بــود آه تـو را جشــــن بگیــرد
آه تو عـزا در همه ی جشن وی انداخـــــت
آتــش زده ام در همـه ی بال و پر خـویــش
در جان من این ولوله را عشق ،کی انداخت؟
از لحـــظـه ی آتـــــش زدن خیــمه ی سبــزت
آن لحظه که غـم زلزله"فی کلّ شی" انداخت
نامــت مــی گلگــون حقیقت طــلبان است
مــاه تو گــذار لب ما را به مــی انــــداخـت
گرم است دلم گر چه زمستان غریبی است
این بار محـــــرّم سفرش را به "دی" انداخت