حوزه هنری بوشهر
← همه اخبار
دختری که سوخت!

دختری که سوخت!

۱۸ مهر ۱۴۰۵۲۳

چند لحظه سکوت بینمان نشست. واژگانم ته کشیده بود. خودش سکوت را شکست: «لطفاً موضوع رو عوض کن.» بغضم را جمع کردم و پرسیدم: «چرا موندین؟ چرا همون موقع که جنگ شروع شد نرفتین پیش خانوادتون؟» خیلی جدی گفت: «نمی‌شد بزرگوار.‌ مردم، مسئولیت، اخلاق...»

لحظه‌ی اولی که دیدمش آثار سوختگی توی چهره‌اش پیدا نبود. بدون لهجه صحبت می‌کرد و تیکه کلامش، بزرگوار بود. موهای سفیدش مثل توده‌ای ابر تُنُک اطراف سرش پراکنده بود.تعریف کرد: «یکهو چشمم تار شد. سریع خودمو رسوندم اینجا.»گفتم: «حس بدیه نه؟»گفت: «اینجا وقتی زمین میخوری انگار مُردی، ولی من بازم می‌جنگم؛ اینجوری حداقل حس زنده بودن می‌کنم.»
از بین حرف‌هایش آن جایی گوشم تیز شد که اسم خارگ را آورد.ـ از خارگ اومدین؟!چیزی در قیافه‌اش تغییر نکرد فقط گفت: «بله بزرگوار.»حالا دلم‌ می‌خواست کار شماره، عکس و فشارچشمش تمام نشود.
ـ خیلی شرایط سختی بود اونجا...جمله را گفتم و زل زدم به چشم‌های تیره و خسته‌اش. می‌خواستم خودش از هرجا که برایش سخت‌تر بوده بگوید.ـ بله بزرگوار. روزی که آقا رو شهید کردن مردم وحشت‌زده ریختن بیرون. بی‌صاحب شده بودیم. همه هجوم آوردن سمت اسکله. هرکی دست عزیزانشو گرفته بود از هر طرف که می‌تونست خودشو مینداخت تو کشتی.سرش را به نشانه‌ی تاسف تکان داد: «خیلی غم‌انگیز بود. بشخصه فکر می‌کردم دیگه دنیا تموم شده، اما خب الحمدلله جوونامون خوب جمعش کردن.»

از لابه‌لای حرف‌هایش اسکله کم کم شکل گرفت. «از بس جمعیت زیاد بود نفس کشیدن توی کشتی سخت شده بود. زن‌ها نگران همسراشون بودن و یکریز گریه می‌کردن. یه کشتی بود و کلی آدم. معلوم بود خیلیا تو اسکله جا می‌مونن.»
بلند شد و پشت دستگاه فشار چشم نشست.دستگاه را کمی برایش بالا آوردم و منتظر شدم فشار چشمش تمام شود: «شما صاحب کشتی هستین؟»جواب داد: «بله بزرگوار. کشتی پرومیسا! شاید اسمشو شنیده باشین. روزی ۱۰۰۰ تا مسافر جا به جا می‌کردیم. بزرگترین کشتی مسافربری جنوب بود. هم اندازشو حتی کیش هم نداشت.»ـ بود؟ـ زدنش!نفس بلندی کشید: «چند دقیقه بعد از تحویل سال.»
می‌گفت و تصویر تحویل سال روی کشتی توی ذهن من جان می‌گرفت. ۵-۶ نفر بیشتر روی پرومیسا نبودند. سال نو را به یکدیگر تبریک می‌گفتند و او و همکارش زیر پل فرماندهی مشغول غذا خوردن بودند‌. خانواده‌اش حسابی از اینکه لحظه ‌ی تحویل سال هم کنارشان برنگشته دلخور بودند. هنوز تبریک‌ها ادامه داشت که پرتابه‌ای خورد به پله‌ی فرماندهی، انگار به دید و بازدید عید آمده بود. عیدیش دود و آتشی بود که پرومیسا را تو آغوش گرفته بود.

با احتیاط گفتم: «میگن کشتی‌ها دخترن. پرومیسا دخترتون بود؟»انگار دست نمکی گذاشته بودم روی یک سوختگی عمیق. سوختگی که آثارش توی چهره‌اش پیدا نبود اما تمام جانش را می‌سوزاند.سرم را بالا نیاوردم که راحت باشد. با صدای غم‌گرفته ای گفت: «آخ دختررر، پدر چقدر حالش با دخترش خوبه. ان شالله برای هیچ کس پیش نیاد.اشک توی چشم‌هایم دوید.»
چند لحظه سکوت بینمان نشست. واژگانم ته کشیده بود. خودش سکوت را شکست:«لطفاً موضوع رو عوض کن.»بغضم را جمع کردم و پرسیدم: «چرا موندین؟ چرا همون موقع که جنگ شروع شد نرفتین پیش خانوادتون؟»خیلی جدی گفت: «نمی‌شد بزرگوار.‌ مردم، مسئولیت، اخلاق...»
نگاهی انداختم تا ببینم نوبتش شده یا می‌توانم هنوز نگهش دارم؛ وقتی خیالم راحت شد پرسیدم: «نمی‌ترسیدید؟»انگار زمان کش آمد تا کلمات از دهنش خارج شود: «شب‌ها ترسناک بود. ناجوانمردانه توی خواب مردن ترس داشت. اما روز که به مردم کمک می‌کردم و مشغول دلداری دادن به اونا بودم قوت قلب می‌گرفتم. انگار آدم توی دل معرکه که باشه شجاع میشه.»
همانطور که عکسش را بررسی می‌کردم گفتم: «اگر می‌رفتید هم کسی بهتون ایرادی نمی‌گرفت. بالاخره جون عزیزه.»گفت: «خدا برای هممون مسیر تکامل چیده، فکر می‌کنم هرکس تو هر زمانی در حاله امتحان و کامل شدنه. ماهم خدابهمون لیاقتشو داده بود که به مردم خدمت کنیم.»
می‌دانستم هر چه درد و غصه داشت جلوی چشمش آورده‌ام؛ اما حس می‌کردم گنجی پیدا کرده‌ام که نباید پنهانش کرد. اسمش را صدا زدند. آرام و با احتیاط بلند شد.گفتم: «اگر اجازه بدید می‌خواستم این ‌ها رو به صورت یک روایت منتشر کنم.»جواب داد: «مشکلی نداره فقط اون قسمتی درمورد دختر گفتم رو توی روایتتون نیارید. یه وقت خدا ناراحت میشه ازمون.»باتعجب پرسیدم: «چرا ناراحت بشه؟»گفت: «وابستگی خوب نیست» و بلند شد و رفت.

زهرا کشاورز
متن‌های دیگر نویسنده را را در خانومِ ز.کاف | بوشهر بخوانید.
جنگ‌ها_روایت_ساده‌ای_دارند
شناشیر | روایت‌ مردم بوشهر

گالری تصاویر (۱)

اشتراک‌گذاری:لینک کوتاه: https://bushehr.hozehonari.ir/s/X8SAXE7

مطالب مرتبط

نظرات

در حال بارگذاری…