دالکی در گذر زمان "قدمت و دیرینگی "

 

دالکی در گذر زمان "قدمت و دیرینگی "

نوشته ی : اکبر صابری - سید اسماعیل حسینی نژاد

منطقه دالکی با توجه به عواملی طبیعی همچون رودخانه،‌ کوه، جلگه های حاصلخیز،‌ چشمه های آب شیرین،‌ معادن مختلف  و همچنین موقعیت ترانزیتی و استراتژیکی، زیستگاهی مناسب برای زندگی انسان در دوره های مختلف تمدن بشری از عصر شکار و پراکندگی تا عصر کشاورزی و یک جانشینی و حتا دوره صنعتی کنونی بوده و می باشد.‏

آثار به جا مانده از روزگاران گذشته مثل ابزارهای رزمی سفالی (گرز و کوپال) جدول های ساروجی از چشمه آب مخک تا قلعه سفید،‌ دیوارهای سنگ چینی شده در نواحی کوهستانی (سد دره بابا حسنی) چاه قنات های قدیمی از شرق دیواره رودخانه نزدیکی های پل سرقنات تا قسمت های جنوبی قلعه سفید و مجاور با باغ حاج حسین لهسایی و هم چنین آسیاب های آبی با قدمت چند صد ساله در قسمت های مختلف دالکی و بنه جابری گواه قدمت و دیرینگی دالکی است.

 

بنا به اقوال گذشتگان و آثار تختهسنگ های بزرگی که از دهانه دره تنگ تلخ تا دیواره های شرقی پراکنده بوده و تا دو دهه پیش تر نیز در آن حوالی باقی بودند این محل در سالیان دور مورد هجوم سیلاب این دره واقع شد و به طور کامل از بین رفته بود، دالکی کنونی بعدها جایگزین آن گردیده به طوری که اکثر طوایف و خانواده ای و خانواده های فعلی ساکن این محل همه از دیگر نواحی مهاجرت کرده و در این منطقه ساکن شده اند.‏

هر چند عمر روستای با عمر رودخانه دالکی حدس زده می شود ولی قدیمی ترین نامی که نگارندگان از دالکی در کتب تاریخی یافته اند به کتاب «دو سفرنامه از جنوب ایران» نوشته سیدعلی آل داود در سال 1219 ه ق (حدود 170 سال پیش) و کتاب «آثار جعفری» در سال 1276 قمری 1238 شمسی (151 سال قبل) برمی گردد که مؤلفان به مناسبت هایی از دالکی نام برده اند. ‏