«تدفین نمی توانم »در جلسه این هفته کانون فیلم حوزه

اگر قبول کنیم ایده و بعد از آن فیلمنامه آن شالوده فیلم را تشکیل می دهد. این فیلم از آنهایی است که بشدت اعتبار آن را گواهی می دهد.‏

فیلم «تدفین نمی توانم» فیلم سرراست و روانی است. آنقدر که هیچگونه ابهامی را بر نمی انگیزد . اگر فیلم مانند هر اثر هنری سعی در درگیر نمودن درک و احساس ما داشته باشد این فیلم بدلیل وضوح بیش از حد موفق نیست.‏

فیلم درباره دختری از عشایر است که نمی تواند قالی ببافد . در ادامه بهمراه سایر دانش آموزان و معلمش پس  از اینکه نمی توانم را تدفین می کند قالی می بافد . اما همه فیلم همین است . ایده فیلم که دختری از عشایر که یکی از مشاغل اصلیشان قالی باقی است و او از پس انجام این کار بر نمی آید و بنابراین آینده خود را به خطر می اندازد خوب است. اما مشکل فیلم که از فیلمنامه نشات می گیرد این است که از این کشمکش نمی تواند بدرستی استفاده کند ما با نوعی شتاب زدگی در ادامه فیلم مواجه هستیم.

از سویی فیلم تاثیر چندانی در مخاطب خود بر نمی انگیزد . تاثیرگذاری یک فیلم از آن مواردی است که نمی توان گفت چگونه یک فیلم می تواند بر مخاطب خود تاثیر بگذارد . اما  اگر فیلم تاثیرگذار باشد می توان به چگونگی آن اشاره کرد.‏

قدم اول برای یک فیلم خوب بقول جان هیوستن فیلمنامه خوب است . این مسئله آنقدر گفته شده که دیگر کلیشه ای بنظر می رسد اما همچنان کاراست . بدترین قسمت فیلم نامه مربوط به پایان آن است. می توان با قدری سخت گیری گفت فیلمنامه پایان ندارد. یعنی همان پرده ای که بهترین جای فیلم محسوب می شود . در پایان همگی بچه ها کلمه نمی توانم را که بر روی یک کاغذ نگاشته اند درون گودالی ریخته و آن را چال می کنند.بدترین پایان  برای یک فیلم که شروع نسبتاً خوبی داشته است. در اینجا  باید از تصویربردار  فیلم تشکر کرد. فیلم تصاویر خوبی دارد . فیلم بردار نشان داده می دانسته کارگردان چه می خواهد.‏

با امید به اینکه از آقای آل بویه فیلم های بهتری ببینیم .

این جلسه در روز سه شنبه در سالن ساحل مجتمع سینمایی بهمن و با حضور علاقمندان و دانشجویان سینما برگزار گردید.‏