باز هم دادگاه نظامی

باز هم دادگاه نظامی

علیرضا مظفری زاده

از اواسط اسفند 1356 تا اواخر فروردین 1357 چهار بار ما را برای محاکمه به دادگاه نظامی (بدوی) تهران بردند. ما از خودمان دفاع کردیم که البته دفاع ما دفاع حقوقی بود و جنبه ی ایدئولوژیک نداشت.

قبلاً از من و عبدالله فاتحی خواسته شده بود که توبه نامه بنویسیم و تقاضای عفو کنیم تا آزاد شویم، اما هر دو این درخواست را رد کرده بودیم. از دهم تا شانزدهم اردیبهشت 1357 هم چهار بار دیگر به دادگاه تجدید نظر ارتش فرستادند. ما سه نفر بوشهری در دادگاه بدوی به اتهام اقدام علیه امنیت کشور هر کدام به ده سال زندان محکوم شدیم که در دادگاه تجدید نظر فاتحی و منصوری هر کدام به پنج سال و من به چهار سال حبس قطعی محکوم گردیدم.‏

در ملاقاتها گاهی اخبار خارج از زندان به ما می رسید. تظاهرات در بوشهر دیرتر از سایر شهرهای بزرگ شروع شده بود. شنیدم که بعضی از دوستان از بوشهر به قم و تهران می روند تا در تظاهرات شرکت کنند؛ البته در این راه سختیهایی را متحمل می شدند. ابراهیم روشن بین یکی از این افراد بود که در تابستان سال 1357 به دست پلیس ضد شورش در قم به شّدت مضروب شد و چند روزی در منزل یکی از اهالی آنجا بستری و تحت درمان بود. ‏

مطلبی که لازم است در اینجا متذکر شوم این است که گرچه ما مجرّد بودیم، ولی هر کدام افرادی را تحت تکفّل داشتیم. من قبلاً از اداره ی کشاورزی اخراج شده بودم و بعد از بازداشت دوم ارتباطم با تجارتخانه ی دشتی نیز قطع شده بود. مادر و خواهران و برادرم تحت سرپرستی من بودند.

فاتحی پدر و مادرش و منصوری هم مادر و خواهران و برادرانش را سرپرستی می کرد. اما در آن شرایط سخت از میان دوستان ما افرادی بودند که پشت این جبهه را محکم نگه داشته بودند و با حمایتهای مادی و پشتیبانی معنوی ما را دلگرم می کردند‎ ‎و مخارج زندگی خانواده ها را هر دو بار که به زندان افتادیم به هر صورت تأمین می کردند.

از فعال ترین آنها حاج ابراهیم روشن بین و غلامرضا درهاکی بودند. منزل آقای درهاکی پناهگاه افراد مخالف رژیم شاه بود و زبیده همسر او نیز که زنی آگاه و شجاع بود،‌ جوانان را در این راه تشویق و دلگرم می کرد. منزل درهاکی در آن موقع در محله ی صلح آباد بود.‏