ای امیرِ بی سر؛ شهادتت مبارک

ماجرای اسارت و سپس شهادتِ شهید محسن حججی آن هم در هزاران کیلومتر آن طرف تر از مرزها اگرچه بسیار ناراحت کننده و غم انگیز است اما وقتی نگاه به چشمانِ پرصلابتِ این جوانِ غیرتمندِ ایران زمین که می کنی نشانه ای از اسارت نمی بینی بلکه امیری را مشاهده می نمایی که اگرچه دستانش بسته است اما بر دل ها حکم می راند و سربازِ تا دندان مسلحِ دشمن را به لرزه می اندازد.

در نگاه اول به عکسِ معروفِ اسارتِ شهید حججی به وضوح می توان ترسِ جلادِ داعشی و اضطرابِ وی را مشاهده کرد و در مقابلِ آن، آرامشِ معنادارِ همراه با نگاهِ سرشار از غرور و صلابتِ این شهیدِ گرانقدر بسیار زیبا، آرام بخش و غرورانگیز است.

نگاهی که برمی گردد به باورِ این شهیدِ عزیز که ترس و واهمه ای عجیب در دلِ داعش و داعشیان ملعون انداخته است.



شهید حججی اگرچه همچون مولایش امام حسین(ع) مظلومانه به شهادت رسید و همانند پیشوایش غریبانه سر بریده شد اما در چند دقیقه به تیتر یک بسیاری از رسانه های جهان تبدیل گشت و بار دیگر نشان داد که مظلومیت ها در تاریخ ماندگار می شوند و ظلم ها پایدار نخواهند بود.

آری، شهید حججی هم مانند مولایش امام حسین(ع) که مظلومانه و غریبانه در صحرای کربلا شهید شد و برخلاف خواسته یزیدیان هر روز بر رهروانش افزوده گشت، وی نیز در چند دقیقه محبوبِ قلب ها شد و دوست و دشمن را به تحسین واداشت.

شجاعت، رشادت و شهامتِ شهید حججی نه تنها توسط دوستانِ ملتِ ایران تحسین شد بلکه دشمنان را نیز به حیرت انداخت.

در واقع شهید حججی در سرزمینِ غربت و در احاطه ی دشمن یک اسیر نبود بلکه امیری بود که دست و دلِ داعشیانِ ملعون را لرزاند و بار دیگر نشان داد ایران کشوری است که شیرانِ بسیار دارد و در دفاع از ناموس و ارزش های خود ثابت قدم و استوارند.

پس از شهادت شهید حججی هر یک از فعالین در شبکه های اجتماعی نام ها و جمله های زیبایی را در وصف رشادت، شهامت، صلابت و سپس شهادت وی نوشتند که بیانگر درکِ جامعه از غیرتِ یک ایرانیِ مسلمانِ ارزشمند است اما در کنار همه آن ها باید اضافه کنم که "محسن" امیر بود نه اسیر، امیری که بر داعشیانِ ملعون حکم راند و آنان را اسیرِ صلابت و رشادت خود کرد.

پس ای امیرِ بی سر؛ شهادتت مبارک.


*احمد ادریسی/حوزه هنری استان بوشهر