بوشهر
← همه اخبار
اپیزودی از فیلم بلند قصه های وحشی ساخته دمین زفرون نمایش داده شد.
اکران فیلم های«شرح حال شماره 6882» و«حادثه در یک بانک»
۲۳ مرداد ۱۳۹۵کد خبر: 87139۱
فیلم های کوتاه «شرح حال شماره 6882» و «حادثه در یک بانک » ساخته روبن استلوند کارگردان سوئدی در کانون فیلم بوشهر به نمایش درآمد و مورد نقد و بررسی قرار گرفت.
نمایش و نقد فیلم های کوتاه «شرح حال شماره 6882» و «حادثه در یک بانک»
فیلم های کوتاه «شرح حال شماره 6882» و «حادثه در یک بانک » ساخته روبن استلوند کارگردان سوئدی در کانون فیلم بوشهر به نمایش درآمد و مورد نقد و بررسی قرار گرفت.
«شرح حال شماره 6882» درباره جوانی است که در حضور دوستانش قصد پریدن از ارتفاعی بلند به درون رودخانه را دارد و برنده جایزه جشنواره ادینبورو شده و «حادثه در بانک » نیز در یک پلان سکانس حول سرقت از بانک می چرخد که جایزه جشنواره فیلم برلین را از آن خود نموده است.
همچنین در کنار این‌ها سکانس اول فیلم بازی از همین کارگردان نیز نمایش داده شد، پس از نمایش فیلم،ها فخریان منتقد فیلم گفت: چرایی نمایش این فیلم‌ها برای کنکاش در مسئله زاویه دید کارگردان در فضاهای عمومی است که می‌توان از دورن آن به سوال‌های اساسی‌تری همچون رئالیسم و سینمای اجتماعی نیز پرداخت.
در ادامه انصاری مسئول واحد فیلم حوزه هنری بوشهر در تکمیل تحلیل فخریان افزود: دقیقاً تمایز کار اوسلاند و زفرون در زاوی دید است، اوسلاند همچون همچون یک شاهد مداخله جو عمل می‌کند در حالی که زفرون از ابتدا سعی در همزاد پنداری دارد.
وی اضافه نمود: اما اینکه چرا ما با کارکترهای فیلم اوسلاند بیشترهمراه می‌شویم، شاید بدین خاطر است که عنصر صدا ما را دل نگران شخصیت‌ها می‌کند.
فخریان اضافه کرد: دوربین اوسلاند مخاطب خود را به یک دیگری وصل می کند و او در تعامل با دیگری است که مضطرب می شود و برخلاف فیلم زفرون او را از تماشاگر محض به بیننده ای ناآرام تبدیل می کند، که این ناآرامی صرفاً به پرده مرتبط نیست که در سطح کلان تر می توان حسانی تر ، انسانی تر و حتی سیاسی تر به فیلم نگاه کرد، کاری که به سختی می توان با گسست و برش انجام داد و سخت تر وقتی که در ستیز با بدعادتی هایی (دکوپاژ مالوف) که فیلم هایی از جنس قصه های وحشی به ما قبولانده اند قرار میگیرد.
پس از آن یکی از حضار از فخریان انتقاد نمود که چرا از واژه ای مثل بدعادتی استفاده می کنید و سینما و تلویزیون قراردادهایی دارد و فیلم زفرون پایبند به این قواعد است . فیلم قصه های وحشی نخواسته است که همچون سرقت یک بانک بازی درآورد، پیامی سیاسی داشته که موفق به بیان آن هم شده است.
فخریان در پاسخ عنوان داشت: در ابتدای امر اینکه بدعادتی واژه ای است که من به کار می برم، اما واژه هایی همچون بازی و اینکه چطور به یاد این افتادید که سینما و تلویزیون را در کنار هم بگذارید ، آیا کاربردی منفی دارند؟ فیلم اوسلاند واقعا قصدش بازی بوده اما چرا نمی پرسیم به چه دلیل قصد به راه انداختن بازی را داشته است و اینکه در مورد پیام فیلم ها، پیام دو فیلم کوتاه اوسلاند در این مورد است که از این به بعد دیگر حقیقت مجازی شده است، در حالیکه فیلم زفرون سعی در رسیدن به حقیقت با پرداختی مجازی دارد، فیلم هایی مجازی از تماشاگر خود فردی منفعل می سازند که اصلا حاضر نیست خود را به پرسش بگیرد.
در انتها فخریان افزود: فیلم اوسلاند و فیلم زفرون هر کدام یک نکته مهم را یادآوری می کنند، فیلم های اوسلاند نشان می دهد کماکان مولفی در سینما حرف اول را می زند و کارگردان مهم ترین نقش را دارد و فیلم زفرون نیز بیانگر این است که با فیلمنامه ای دقیق همیشه نمی توان فیلم خوب ساخت.
فیلم های کوتاه «شرح حال شماره 6882» و «حادثه در یک بانک » ساخته روبن استلوند کارگردان سوئدی در کانون فیلم بوشهر به نمایش درآمد و مورد نقد و بررسی قرار گرفت.
«شرح حال شماره 6882» درباره جوانی است که در حضور دوستانش قصد پریدن از ارتفاعی بلند به درون رودخانه را دارد و برنده جایزه جشنواره ادینبورو شده و «حادثه در بانک » نیز در یک پلان سکانس حول سرقت از بانک می چرخد که جایزه جشنواره فیلم برلین را از آن خود نموده است.
همچنین در کنار این‌ها سکانس اول فیلم بازی از همین کارگردان نیز نمایش داده شد، پس از نمایش فیلم،ها فخریان منتقد فیلم گفت: چرایی نمایش این فیلم‌ها برای کنکاش در مسئله زاویه دید کارگردان در فضاهای عمومی است که می‌توان از دورن آن به سوال‌های اساسی‌تری همچون رئالیسم و سینمای اجتماعی نیز پرداخت.
در ادامه انصاری مسئول واحد فیلم حوزه هنری بوشهر در تکمیل تحلیل فخریان افزود: دقیقاً تمایز کار اوسلاند و زفرون در زاوی دید است، اوسلاند همچون همچون یک شاهد مداخله جو عمل می‌کند در حالی که زفرون از ابتدا سعی در همزاد پنداری دارد.
وی اضافه نمود: اما اینکه چرا ما با کارکترهای فیلم اوسلاند بیشترهمراه می‌شویم، شاید بدین خاطر است که عنصر صدا ما را دل نگران شخصیت‌ها می‌کند.
فخریان اضافه کرد: دوربین اوسلاند مخاطب خود را به یک دیگری وصل می کند و او در تعامل با دیگری است که مضطرب می شود و برخلاف فیلم زفرون او را از تماشاگر محض به بیننده ای ناآرام تبدیل می کند، که این ناآرامی صرفاً به پرده مرتبط نیست که در سطح کلان تر می توان حسانی تر ، انسانی تر و حتی سیاسی تر به فیلم نگاه کرد، کاری که به سختی می توان با گسست و برش انجام داد و سخت تر وقتی که در ستیز با بدعادتی هایی (دکوپاژ مالوف) که فیلم هایی از جنس قصه های وحشی به ما قبولانده اند قرار میگیرد.
پس از آن یکی از حضار از فخریان انتقاد نمود که چرا از واژه ای مثل بدعادتی استفاده می کنید و سینما و تلویزیون قراردادهایی دارد و فیلم زفرون پایبند به این قواعد است . فیلم قصه های وحشی نخواسته است که همچون سرقت یک بانک بازی درآورد، پیامی سیاسی داشته که موفق به بیان آن هم شده است.
فخریان در پاسخ عنوان داشت: در ابتدای امر اینکه بدعادتی واژه ای است که من به کار می برم، اما واژه هایی همچون بازی و اینکه چطور به یاد این افتادید که سینما و تلویزیون را در کنار هم بگذارید ، آیا کاربردی منفی دارند؟ فیلم اوسلاند واقعا قصدش بازی بوده اما چرا نمی پرسیم به چه دلیل قصد به راه انداختن بازی را داشته است و اینکه در مورد پیام فیلم ها، پیام دو فیلم کوتاه اوسلاند در این مورد است که از این به بعد دیگر حقیقت مجازی شده است، در حالیکه فیلم زفرون سعی در رسیدن به حقیقت با پرداختی مجازی دارد، فیلم هایی مجازی از تماشاگر خود فردی منفعل می سازند که اصلا حاضر نیست خود را به پرسش بگیرد.
در انتها فخریان افزود: فیلم اوسلاند و فیلم زفرون هر کدام یک نکته مهم را یادآوری می کنند، فیلم های اوسلاند نشان می دهد کماکان مولفی در سینما حرف اول را می زند و کارگردان مهم ترین نقش را دارد و فیلم زفرون نیز بیانگر این است که با فیلمنامه ای دقیق همیشه نمی توان فیلم خوب ساخت.
اشتراک‌گذاری:لینک کوتاه: https://bushehr.hozehonari.ir/s/ZG9B8HU
نظرات
در حال بارگذاری…
منبع: bushehr.hozehonari.ir