حوزه هنری بوشهر
← همه اخبار
از کربلای پنج تا کربلا...

از کربلای پنج تا کربلا...

۳۰ شهریور ۱۴۰۵۲۴

خالی بود. دستش را بالاتر برد. پلک‌هایش بی‌اختیار پشت سر هم می‌لرزید. دستش به زانویم رسید. چهره‌اش مثل زانویم توی هم مچاله شد و گفت: «ما الذی حدَث؟»

هر کس کنارم می‌نشست، پایش را ماساژ می‌داد؛ برعکس من که کتف و پشت بازویم را می‌مالیدم. پسری جوان که نشان از صاحب موکب داشت، به سمتم آمد. سلام کرد و گفت: «تفضل بیتی، تفضل اخی.»

بدم نمی‌آمد با آن‌همه عرقی که کرده بودم، تنی به آب بزنم. لباس‌هایم را بشویم و دوباره راهی مشایه شوم. به حسین، پسرم، گفته بودم اگر همدیگر را گم کردیم، شب ساعت ده عمود ۵۸۳ باشیم. مسیر مشایه زودتر از شب سیاه‌پوش شده بود. تا ساعت ده، چهار ساعت دیگر وقت داشتم. به همراه مرد جوان رفتم. پشت موکب، خانه‌ی کوچک گچ و سنگی بود که بالای درش بیرق کوچکی با نام «یا حسین» توی باد تکان می‌خورد. پسر جوان زودتر وارد خانه شد. صدای پچ‌پچش را شنیدم. یاالله گفتم. از داخل گفتند: «تفضل.»
کفش را درآوردم. وارد خانه شدم. مردی مسن و چهارشانه با عصا جلویم ایستاد. پلک‌هایش را تندتند به هم زد. هر بار که پلک می‌زد، حفره‌ی خالی چشمش برای لحظه‌ای پیدا می‌شد. دستانش را باز کرد. به سمتش رفتم. هر دو با یک دست همدیگر را توی آغوش گرفتیم. تعارف کرد، کوله‌پشتی را درآوردم و نشستم. پسرش با سینی شربت لیموعمانی آمد طرفم، سینی را جلویم گرفت. لیوان تگری شربت را برداشتم. به طرف ته پذیرایی که به حیاط خلوت وصل می‌شد اشاره کرد و گفت: «حمام.»گفتم: «إی، شکراً.»

شربت خنک و غلیظ لیموعمانی را یک‌سره خوردم، مزه‌ی ترش و شیرینش به جانم نشست. بدون معطلی لباس‌های تمیز را از کوله درآوردم و رفتم حمام. از یک طرف دلم نمی‌آمد گرد و غبار راهی که همیشه آرزویش را داشتم، به دست آب بسپارم و از طرفی دیگر، خستگی راه با همین آب شسته می‌شد و مشتاق‌تر به طرف معشوق می‌رفتم.
از حمام بیرون آمدم. وارد پذیرایی شدم. مرد عرب صدای در را که شنید، گفت: «الحمدلله، صِحَّة.»گفتم: «شکرا یا اخی.»بطری روغن را بالا آورد. اشاره کرد که روبه‌رویم بنشین، نشستم. پای راستم را دراز کردم. لبه‌ی شلوار را تا زانو بالا کشید. سر بطری را باز کرد، روغن سیاهی روی پایم ریخت و ماساژ داد. چه حس خوبی داشت؛ انگار گره‌ی درد باز می‌شد و از زیر دست‌هایش آرام‌آرام بیرون می‌رفت. لبه‌ی شلوار پای چپم را گرفت.

خالی بود. دستش را بالاتر برد. پلک‌هایش بی‌اختیار پشت سر هم می‌لرزید. دستش به زانویم رسید. چهره‌اش مثل زانویم توی هم مچاله شد و گفت: «ما الذی حدَث؟»
حالا که مهمان‌شان بودم، دلم نمی‌خواست از گذشته بگویم، اما او مدام و سراسیمه می‌پرسید: «ما الذی حدَث؟»پسرش وارد اتاق شد. با همدیگر صحبت کردند. انگار می‌گفت: «به زبان ایرانی بپرس چِشده؟»پسر دست‌وپا شکسته حرف پدر را تکرار کرد.گفتم: «حرب البعثِ العراق.»
مرد عرب با شنیدن «بعث» گریه کرد. گریه‌های بی‌اشک. گریه‌های بی‌صدا که فقط شانه‌هایش تکان می‌خورد. بغضی قدیمی راه نفسم را بست. چند لحظه نگاهم روی روغنی ماند که تا چند دقیقه پیش فقط درد پایم را آرام می‌کرد؛ اما حالا داشت زخمی سی‌ساله را هم مرهم می‌گذاشت. نفس پردردی کشیدم و از پسر پرسیدم: «عیون‌الابی حَدَث.»
پسر گفت: «عیون‌الابی هذا جراح آثار عملیات کربلا خامس.»نفس پرصدایی کشیدم. سرم را زیر انداختم. برای اولین بار جنگ را از چشم‌خانه‌ی خالی او دیدم. پیرمرد می‌زد پشت دستش. از حرف‌هایش متوجه شدم می‌گوید: «خدا ببخشم...»
چند لحظه‌ای سکوت کرد. نفس عمیقی کشید. دوباره روغن را روی کف دستش ریخت. پایم را آرام بین دست‌هایش گرفت. هیچ‌کدام چیزی نگفتیم.

سیده مریم گلچمن

راوی: رزمنده‌ی دفاع مقدس
متن‌های دیگر نویسنده را در خاطره‌خانه بخوانید.
جنگ‌ها_روایت_ساده‌ای_دارند
شناشیر | روایت‌ مردم بوشهر

گالری تصاویر (۱)

اشتراک‌گذاری:لینک کوتاه: https://bushehr.hozehonari.ir/s/W54AL6A

مطالب مرتبط

از استان‌های دیگر

نظرات

در حال بارگذاری…