از آینه به سایه ام پناه می برم

 

  سایه درختیان   ‏

از آینه به سایه ام پناه می برم ‏
تمام درخت های شهر را قدم می زنم ‏
و فکر می کنم: ‏
حتماً کسی مرا نخواهد شناخت ‏
وقتی به تو می رسم، ‏
انگار خیابان ها بسته می شوند ‏
و خنده ماسک قشنگی خواهد بود ‏
تا درخت ها و سایه ها و آدم ها ‏
از کنارم عبور کنند ‏
و فراموش کنم ‏
کسی خودش را در من پنهان می کند ‏
گاهی از خواب هایم سر در می آورد ‏
از چشمانم سرک می کشد ‏

‏**‏

خواب های پراکنده ‏
در انتها همیشه به خیابان می ریزند ‏
ماشین ها جیغ می کشند ‏
و خنده ماسک قشنگی خواهد بود ‏
تا درخت ها و سایه ها و آدم ها ‏
از کنارت عبور کنند.‏