حوزه هنری بوشهر
← همه اخبار
آوای ماتم

آوای ماتم

۱۶ تیر ۱۴۰۵۲۵

مردهایی که دمام را روی شانه می‌گذارند، می‌دانند قرار است روایتِ یک غم را با ضرب‌هایشان به‌گوش همه‌ برسانند. روایتِ همه‌ی سوگ‌هایی که شیعه در طول قرن‌ها به دوش کشیده.

توی بوشهر رسم است وقتی عزیزی از‌دست می‌رود برایش سنج و دمام بزنند؛ با کوبیدن بر پوست دمام و برخورد سنج‌ها، خبرِ یک داغ را به دلِ شهر می‌رساند.
مردهایی که دمام را روی شانه می‌گذارند، می‌دانند قرار است روایتِ یک غم را با ضرب‌هایشان به‌گوش همه‌ برسانند. روایتِ همه‌ی سوگ‌هایی که شیعه در طول قرن‌ها به دوش کشیده.
دمام اول آهسته شروع می‌شود؛ مثل نفسِ سنگینی که از سینه‌ی شهر بیرون می‌آید. بعد سنج‌ها جوابش را می‌دهند. صدایش برایم آشناست. همان سنجِ بوشهری است. اذیتم نمی‌کند. دل داغدار را نرم می‌کند. انگار می‌خواهد بگوید غم به کوتاهی ضرب‌های من است.
زن‌ها چادرشان را به دندان ‌می‌گیرند و گوشه‌ای به ضرب‌گوش‌ می‌کنند؛ اما مردها نگاهشان بالا نمی‌آید، به دمام خیره‌اند. توی فکرند. ریتم نفس همه با ضربه‌ها هماهنگ شده.
صدایی که معمولاً در جنوب می‌پیچد، این‌بار درخراسان جان گرفته. جوان‌هایی که یکی در میان گردنبند نقره توی گردنشان انداخته‌اند، مو بلند کرده‌اند، صدای مظلومیت کسی را به گوش‌ مردم می‌رسانند که دلسوزترینِ بنده‌ی خدا برای آدمها بود.
هر لرزشِ سنج، انگار می‌گوید: «ما تنها نیستیم، غم‌مان را با هم به دوش می‌کشیم.» در بوشهر، سنج و دمام فقط برای سوگواری نیست؛برای یادآوری است.یادآوریِ این‌که وقتی عزیزی می‌رود، صدای شهر باید تغییر کند؛ باید کسی باشد که با ضربه‌هایش بگوید: «این رفتن، بی‌صدا نمی‌ماند.»

فائزه محمدی
روایت‌های دیگر نویسنده را در استحـاله بخوانید.
باید_برخاست
️ شناشیر | روایت‌ مردم بوشهر

گالری تصاویر (۲)

اشتراک‌گذاری:لینک کوتاه: https://bushehr.hozehonari.ir/s/7V9557J

مطالب مرتبط

از استان‌های دیگر

نظرات

در حال بارگذاری…