آه از این همه درد

آه از این همه درد
*طاهره غمخوار

دست های کوچکم توی دست های مهربان پدر بود.به سمت مسجد محله مان می رفتیم. دختر بچه ای خردسال بودم اما رابطه ای بسیار عاطفی و ناگسستنی با پدر داشتم و همیشه همپای او بودم و همراهش.

پدر چهره ای غمگین داشت.صدای بوق و دمام و نوای دسته های سینه زنی در تمام گوشه و کنار محله مان، خصوصاً در صحن بسیار بزرگ و وسیع مسجد محله مان به گوش می رسید.با دست های کوچکم کنار پدر و با تقلید از او سینه می زدم، فقط می دانستم نام کسی را که واگویه می کنند باید آدم خیلی بزرگی باشد که در روزی چون روز عاشورا شهیدش کرده اند، به گلوی کودکش تیر جفا زده اند، دست های برادر علم دارش را قطع کرده اند و آب بر خاندانش دریغ داشته اند. آه از این همه درد . با این مراسم و آیین ها بزرگ و بزرگ تر شدم و عشق کسی در دلم خانه کرد که نامش امام حسین(ع) است. ابعاد شخصیتی امام حسین (ع) خارج از درک و فراتر از آسمان ها و کهکشان هاست. کسی که همراه کودک چون گل یاس اش در آن گرمای سوزان و همراه خانواده به سوی کربلا می آید و در گرداب دشمنان صلح قرار می گیرد و اتفاقی می افتد که کائنات از نظاره کردن آن خونین دل می شوند.امام حسین (ع) – فرزند علی (ع) آن بزرگ مرد عدالت گستر- هرگز در محاق نخواهد ماند و تا روزی که از خون سرخ اش زمین که نه ، آسمان همچنان آبی بماند و آفتاب همچنان عاشورای حسین و خاندانش را سرخ بتابد.‏
ماه محرم، ماهی است که تمام دل ها را به تپش وا می دارد و اشکی که بر مظلومیت حسین(ع) بوسه می زند همراه با شعله های آتش خیمه گاه های خاندان حسین (ع) ضجه می زند و می سوزد این دل و همه ی دل ها، و حضرت زینب (س) حنجره ی پدر می شود و کاخ های ستم را به لرزه می اندازد.
 در شگفتم که آسمان چگونه فرو نمی ریزد از این همه شقاوت و ستمگری ها...؟!‏
در خانه دلم پرچمی از عشق آویخته ام تا نام حسین (ع) و یارانش شفای دلم باشد.با خاطره های بهار کودکی هایم ا کنونِِ سپید، تا جاریِ ابدیت.
‏